16 december 2017, weer THUIS!

En dan…. zijn we weer thuis!

Dondagavond (voor jullie) om 8:30 worden we opgehaald door de shuttlebus die ons naar het vliegveld van Christchurch brengt. Vervolgens om 10 uur vertrokken naar Auckland. Om 15:00 uur vertrekken we richting Hong Kong. Daar aangekomen een pauze van ruim een uur of 3. De één na laatste etappe is die richting Amsterdam. Eerst een bakkie en dan de trein naar Etten-Leur. Zaterdagmorgen om half 10 kunnen we de kinderen en kleinkinderen eindelijk de knuffels geven…. en ontvangen natuurlijk.

We kwamen thuis met 536 GB data met daarin onder andere 3900 foto’s. Met de camper hebben we in totaal 7119 (waarvan 2 door Jacqueline!) kilometer afgelegd. Na ruim 48 dagen eindigt hier onze reis…..
Klik op het kaartje en zie waar we allemaal geweest zijn deze keer.

We vonden het verschrikkelijk fijn dat jullie met zo veel ons gevolgd hebben. Gemiddeld hadden we zo’n 40 unieke lezers per dag! En dat voor een stelletje Brabo’s. Dank jullie wel en graag tot een volgende keer! Wie weet, komt er nog wel een filmPJE!!!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

14 december 2017, Christchurch

Gisterenavond hadden we al wat ingepakt dus vanmorgen nog alleen de camper schoonmaken. We waren vroeg wakker en konden zo nog even met de kleinkinderen bellen.
10 uur vertrokken en om half 1 de camper ingeleverd. Geen problemen en we kregen compensatie voor de mechanische ellende aan de camper.
Daarna met taxi naar het motel en op loopafstand de botanische tuinen in. De grote bomen blijven machtig mooi.
Ook nog even het centrum in. Langzaam zie je herstel, maar de Cathedral, ooit hét pronkstuk van de stad, staat er nog hetzelfde bij als bijna 3 jaar geleden.
Bij dezelfde Griek als 3 jaar geleden weer een souvlaki op en vervolgens weer de tuin in.
In Hagley Park wordt op donderdagavond altijd een partijtje touch rugby gespeeld. Nou ja, partijtje, we tellen er 15 tegelijk.
Terug naar ons motel voor ons laatste bakkie, douchen en dan morgenvroeg vangt de terugreis aan. Eerst naar Auckland, dan door naar Hong Kong, Amsterdam, Etten-Leur…. en dan….. K N U F F E L S!!!!!!!
Bij thuiskomst volgt voorlopig het laatste verslag van deze reis…. hij was AWESOME!!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

13 december 2017, Akaroa dag 3

Onze laatste echte vakantiedag!
De voorspellingen waren niet goed maar toen we wakker werden viel het mee, de zon scheen door de lichte bewolking. Eerst aankleden etc en koffie natuurlijk. Helaas de zon ging er van tussen en de weg die we wilde rijden was er ook niet meer (door de aardbeving in 2011 weggevaagd). Dan maar in de achtertuin van de camping. Een scenic route door de heuvels van Akaroa.

Daarna richting Lake Forsyth, een groot meer met veel zwarte zwanen met jong. Er was helaas geen wandelpad en reden we nog wat door.

Een bijzonder landschap met veel schapen en uiteindelijk reden we tegen de zee aan. Daar een boterhammetje op en even op het strand. Op een strand een stukje verder werd de lucht dreigender en een regenbui was te verwachten. De boeren zijn er erg blij mee want het heeft al heel lang niet geregend hier. Op de camping aangekomen eten we laatste restjes op. Morgen camper inleveren en daarna:

WAC te huur…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

12 december 2017, Akaroa dag 2

Zwaar bewolkt, af en toe regen, een graad of 15.
Vandaag dus niet zoveel gedaan.
Nog wel geprobeerd naar het Lighthouse te rijden, maar halverwege een bordje “Not suitable for campervans”. We hadden al grote stukken met ruim 20% gehad. Er was nog ruim 8 km te gaan…. dus… Gaat sPeet niet te voet doen.
Dan nog maar even langs de bakker en terug naar de camping.
Dan weet je dat ze op pad gaat met de camera…
Een middagje achter de PC en zij gaat via een heeeeeel steil padje terug naar het dorp.
En koken doet ze ook nog… Lamb steak met gebakken aardappels…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

11 december 2017, Tekapo naar Akaroa

WOW, die kan ik ook weer in mijn rugzakje stoppen. Een bijzonder heldere nacht op Mt. John. Ik werd om 01.30 uur opgehaald en het avontuur kon beginnen. Extra jas en lampjes met rood licht werden uitgedeeld. Ook de bus moest het laatste stukje zonder licht rijden. Wit licht is op Mt. John uit den boze.

Daar aangekomen vertelde 4 bekwame gidsen met passie alles over de sterrenhemel die we zien. Met een laserstraal wees de gids de sterren aan. Het zuiderkruis had ik zelf ook al gevonden maar het omgekeerde steelpannetje had ik nog niet ontdekt, maar vond ik wel grappig. We mochten door meerdere telescopen kijken. De Earth and Sky telescoop vond ik bijzonder.

Je mocht ook je camera afgeven zodat de gids hiermee foto’s kon maken. Ik had mijn camera ook afgegeven. Foto 2, 3, en 4 zijn door de gids gemaakt.

Om 04.15 weer op de camping en met veel enthousiasme geef ik verslag aan Peter. Dan lekker slapen.

De volgende ochtend rijden we om 10.00 uur richting Akaroa. De temperatuur stijgt en rijden we de scenic route 72. Deze route is rustig maar beslist niet mooier dan de SH1

In Akaroa boeken we voor de laatste drie nachten met de camper. We krijgen een plaats toegewezen met zeezicht. Ook heeft de camping een zwembad en met 30 graden maak ik daar gelijk even gebruik van.

Eten doen we in het stadje.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

9 en 10 december 2017, Lake Tekapo dag 2 en 3

Op de camping waar we staan is geen telefoonbereik en de wifi is niet erg goed. Vandaar dat we nu naar het dorp zijn gereden om ons log te plaatsen.

Gisteren was het niet zo’n spannende dag. Regen afgewisseld met opklaringen. Heerlijk aan het bekomen want we worden een beetje moe. Bijna aan vakantie toe!
Na een middagdutje even te voet naar het bekende kerkje, the Church of the Good Shepherd. Als ik een foto wil maken van het kerkje binnen zie ik ineens een verschijning…

Na de wandeling eten gehaald bij de Chinees, kipsaté met friet. De saté was iets anders zoals wij het kennen, maar smaakte goed.

We blijven wel bij Lake Tekapo omdat er beter weer was voorspeld, en dat klopt. Vannacht regen gehad maar de warme zon maakte ons wakker.

We zijn naar Mount John gegaan, één van de vier donkerste plaatsen op aarde. We begonnen daar met een hemels bakkie. Mount John is een observatorium en daar gaat deze mevrouw vannacht naar toe! Om 02.00 uur een tour. Erg benieuwd.

Op deze berg hadden we prachtig zicht op Lake Tekapo. Daar wat rondgelopen en op de terugweg nog even naar velden vol lupine’s. Correctie: velden vol Aziaten ??

ps. Nog twee extra foto’s die jullie nog tegoed hadden van Lake Ohau.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

8 december 2017, Lake Tekapo dag 1

Op de Glentanner camping is de wiFi het best bij de keuken en daarom hadden wij daar gisterenavond ons verslag op de site gezet. Toen we terugliepen naar de camper zagen we zoveel sterren, ongelooflijk zo mooi! Het was toen rond de klok van 23.00 uur.
Ik dacht: dat gaat goed komen vannacht. Helaas er waren rond de klok van 01.00 uur veel minder sterren zichtbaar.

De volgende morgen werden we wakker door de warmte, het is alweer 27 graden. Alles opgeruimd en de lege flessen water weer aangevuld. Het water is hier is goed te drinken.

Rond Lake Ohau bij Twizel hebben we ongeveer 80 km bij het meer gereden. De schaapjes blijven leuk. Het is heerlijk om het vandaag rustig aan te doen.

In Twizel de nodige huishoudelijke klusjes gedaan. Dan besluiten we om verder te rijden naar Lake Tekapo. Onderweg weer vele mooie vergezichten met miljoenen lupine’s.

Het weer wordt bewolkter en de temperatuur zakt. We zullen het wel zien wat het morgen gaat worden. Voor vandaag lekker uitrusten op de camping met een view op het meer. En de verse zalm gaat nu de pan in, dat zal lekker smaken!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

(door de verschrikkelijk trage verbinding slechts 2 foto’s vandaag)

7 december 2017, Mount Cook

Als er al een paradijs bestaat dan waren wij daar vandaag!

Gisterenavond hadden we nog eens goed op de weersite gekeken. Morgen is er prima (=helder) weer voorspeld bij Mount Cook. We zitten daar maar 100 km vandaan dus besluiten we dat te gaan doen. In 2011 hebben we daar 2 dagen gewacht op goed weer en niet gekregen. In 2015 hebben we deze tocht ook gedaan, maar met beduidend minder goed weer. Dus op tijd uit bed en gáán met dat ding.

Nu rijden we deze route voor de zoveelste maal maar het is één van de mooiste van dit land. De wolken hangen nog een beetje laag, maar het trekt al snel op. Bij mijn (Peters) lookout de eerste stop. We rijden langs Lake Pukaki. Nog meerdere (foto/video-) stops zullen volgen. Redelijk snel komt er vrij zicht op de hoogste berg van dit land.

Dan naar de start van de Hooker Valley track. Een tocht van 6 km naar het Hooker Lake. Via een prachtig aangelegd pad en via 3 swingbridges kom je daar. We startten tegen 11 uur en met de vele foto / video / uithijg momenten zijn we er net voor drie uur. De foto’s zeggen genoeg denk ik. De temperatuur is hoog maar door de straffe wind in het dal is het warm, maar aangenaam. Om half vier gaan we, een klein beetje uitgerust aan de terugtocht beginnen. Om kwart over vijf zijn we bij de camper… en nu eerst drinken! (achteraf hadden we toch iets te weinig meegenomen).

Dan even naar de Tasmanzee. Op de laatste foto zie je afgebroken stukken gletcherijs.

Tegen half acht arriveren we op de camping aan de kop van Lake Pukaki. Eerst even douchen…. dan gaat mijn kokkin aan de slag met de hamburgers. Ik wijs haar nog even op de zonsondergang….. al kauwend op een broodje maakt ze de laatste foto’s voor vandaag. Timing?

Uitzonderlijk is dat het nu, rond 9 uur, nog 25 graden is. Zijn we hier niet echt gewend.

Vannacht zal er nog wel een sessie volgen want we zijn vlakbij één van de donkerste plekken op de wereld.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

6 december 2017, via Lindis Pass naar Omarama

Ojee, het miezert wat als we naar de Moeraki Boulders gaan. Eenmaal daar is het droog maar we trekken wel onze jassen aan want het is nu 17 graden.

Het viel niet mee om die mooie ronde stenen zonder toeristen te fotograferen, maar een fotograaf is geduldig. Ze wacht netjes tot alle Aziaten klaar zijn met elke centimeter die ze op de foto willen hebben.

We gaan richting de Lindis Pass, een beetje omrijden, maar de andere route hadden we al 2 keer gereden (alleen dat al: al twee keer gereden).
Het weer werd met het uur warmer en de weg was heerlijk rustig en stik mooi.
In het dorpje Alexandra gestopt voor een Pie en wat kleine boodschapjes.

De thermometer geeft ondertussen 29 graden aan.

De Lindis Pass is een prachtige route en met de miljoenen Lupines een prachtig gezicht. Deze bloemen noemen ze hier onkruid en met de vele gele brem zijn ze niet blij. Voor ons een kleine toevoeging aan de prachtige natuur.

We zijn na 409 km en 31,5 graden aangekomen op de camping van Omarama. Eerst met een Nederlands stel wat gedronken en ervaringen uitgewisseld. Om 19:30 uur werd het tijd om de biefstuk op de BBQ te gooien.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

5 december 2017, Dunedin dag 2

Gisteren zagen we een folder over een treintochtje naar de Taieri Gorge. Nou, dat leek ons wel wat.

De volgende morgen eerst een beetje uitgeslapen en rond de klok van 11.00 uur stonden we aan het loketje van het mooie station Dunedin.

De trein vertrekt om 14.30 uur dus nog wat tijd om te shoppen en lunchen.

We waren op tijd en de manager van de trein beloofde ons mooie plekken. Helemaal achterin in een wagon uit 1937. We konden dan buiten op het platform staan en hadden prachtig zicht op de Gorge.

Een mooie tocht van 2 uur heen en dezelfde rail terug.

Weer geen tijd en zin om te koken… KFC… eerste en laatste keer.

Het is thuis pakjesavond en we missen de beleving van de kleinkinderen. Gelukkig hebben we whatsapp.
Fijne avond allemaal!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

4 december 2017, Dunedin

!! Door een storing bij het bedrijf waar deze website staat, zijn we soms slecht bereikbaar. Excuses !!

We horen regelmatig van: We volgen jullie wel hoor maar weten niet altijd te reageren op hoe mooi het weer is. Nou, nu hebben wij dat probleem. Alles is hier zó mooi en hoe gaan we dat vandaag weer uitleggen?

Ik zal bij het begin beginnen.

Om half zes even uit bed om de maan onder te zien gaan en daarna nog heerlijk terug naar bed. Koffie gedronken met uitzicht op Surat Bay waar 2 zeeleeuwen heerlijk aan het spelen waren.

Nugget Point onze volgende stop. Nog meer zeehonden die speelden in de prachtige heldere zee. De vuurtoren met uitzicht was een herhaling maar dat mocht de pret niet drukken.
Ook de lepelaars waren, minder als de vorige keer, hier aan het nestelen. Op een afstand van 100 meter te bewonderen maar toch te ver voor mijn lens.

Na de koffie richting Dunedin. Onderweg de camping besproken en het steilste straatje van de wereld ingereden. Baldwin Street is een 350 meter lange weg met een stijgingspercentage van 35 procent! Vooraan geparkeerd en natuurlijk deze weg niet bereden.

Otago Peninsula, daar is Allans Beach. Mooie herinneringen daar dus tijd voor een stukje droomreis op herhaling. Allans Beach was weer net zo mooooooiii!!

De enorme zeeleeuwen die uit het water komen en hebben zelfs een pinguïnnestje gezien. Dat was zo lief! Twee kleine blauwe dwergpinguïns in een holletje.

Onze dag kon echt niet meer stuk. Peter heeft een drone-filmpje kunnen maken van dit stukje paradijs. We verlaten ook nu weer dit strand en rijden richting de the Taiaroa Head. Dit ligt helemaal aan het einde van de Peninsula (schiereiland).

Hier leven de Royal Albatrossen, Lepelaars, Stewart Islands Shags en veel meeuwen. Allen zijn aan het nestelen en vanaf de parkeerplaats heb je zicht op de meeuwen en de Stewart Islands Shags. Soms vliegen er Royal Albatrossen over en dat is dan wéér Kicken!

Snap je ons nu? Dit is weer zo’n dag dat je moe thuis komt, geen zin hebt om te koken en je hoofd voller dan vol is.

Van je afschrijven is dan een goed plan. Daarom schrijf ik dit buiten op de camping in Dunedin. De temperatuur is nu 22 graden (was vanmiddag 29)

Lieve groetjes van ons

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

2 december 2017, Curio Bay dag 2

Vanmorgen was mevrouw al weer vroeg uit bed. Foto’s maken natuurlijk. Helaas geen koorleden met smoking. Foto 1 en 2.

Omdat we 2 nachten hier blijven kunnen we rustig aan doen (alsof we dat al niet een paar weken aan het doen zijn). De eerste wandeling naar het strand (foto 3) om de dolfijnen te zien. En ja hoor. Je ziet ze wachten op een golf om daarin mee te “surfen”. Foto 4 (als je goed telt zie je er 7).

Dan terug naar de camper voor de lunch en dan weer aan de wandel. Het water is vrij rustig dus niet al te veel spetterende golven vandaag. Zullen we nog richting pinguïnstrand? Ja, maar we weten nog een plekje waar je ze van bovenaf zou kunnen zien. We staan nog geen 5 minuten op dat plekje en wat denk je… komt een koorlid aangelopen. Blijkbaar is z’n kleding vies, want er wordt uitgebreid gewassen. Daarna loopt ie door om zijn kroost eten te geven. Dat zien we deze keer niet.

Oh ja, fijn weekend allemaal. Het onze is al halverwege. Zij gaat nog even zwemmen met een paar dolfijnen… gewoon… omdat het kan!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

1 december 2017, Curio Bay dag 1

Vanochtend lekker aangekeuteld en vertrokken richting Invercargill voor de noodzakelijke boodschappen.
Toen zijn we op bezoek geweest bij een sloperij. Sloperij? Ja, een vrouw met Nederlandse roots heeft een man die een sloperij heeft en zij verzamelde alle oude prullaria. Uiteindelijk heeft ze een heel dorpje verzameld. Geweldig om te zien deze Demolitian World. Urbexen in Nieuw Zeeland.
Daarna, met natuurlijk een korte lunchstop, richting onze eindbestemming voor vandaag. Hiervoor komen we langs Waipapa. Een vuurtoren met een mooi uitzicht.

Dan door naar Curio Bay. Hier zijn we in 2015 ook geweest maar het is hier uitzonderlijk mooi, vandaar dat we het nog een keer doen. De thermometer werkt ook vandaag weer heerlijk mee. Direct na aankomst gaat mevrouw het water in. Ze wordt hierbij, zoals verwacht, begeleid door een tiental Hectors dolfijnen. Die beesten zijn nu op zoek naar watjes, want morgen zal ze weer wel gaan zwemmen.

Dan gaan we op zoek naar de pinguïns. Vorige keer hadden we al gezien hoe ze hun kleintjes te eten geven. Nu zijn ze nog maar net uit het ei en is er wat frequenter zicht op deze beestjes. Helaas, nu ff niet. Dan maar even naar de camper, want eten hadden we onszelf nog geen tijd voor gegund. Muts gaat, met nog de laatste hap in haar mond, al weer terug naar de pinguïns. Ook bij het tweede bezoek laten ze zich niet zien. Volgens de ranger zijn er nog maar een stuk of 5 die hier nestelen. Morgenvroeg om een uur of half zeven weer een kans….

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

30 november 2017, Stewart en Ulva Island

Ja, hoe omschrijf je een dag als vandaag? Op een eilandje ver weg met alleen de geluiden van vogels die je alleen gezien hebt in een natuurfilm. Natuurlijk waren er meer toeristen maar die probeerde ik zo veel mogelijk te ontwijken.

Moeilijk om dit via een foto weer te geven. De videorecorder heb ik, op Ulva Island 7 minuten gewoon aan gezet. De meest bijzonder vogelgeluiden staan erop en zo kon Peter ook een beetje meegenieten van mijn dag.

Eerst met de Ferry naar Stewart Island gegaan, het meest zuidelijke bewoonde eiland. Het was al kicken om daar gewoon te zijn! De Tuï vogels vlogen overal. Ben naar een outlook gelopen, erg stijl daar de wegen. Om 12.00 uur de watertaxi naar Ulva Island genomen.

Ulva eiland: één groot levend bos. Wat een beleving! Heb daar 2 uur rondgelopen met een onbeschrijflijk gevoel, wenste dat Peter erbij… maar ja, iemand moet de boodschappen doen.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

28 en 29 november 2017, Kinloch naar Bluff

Sorry van de dubbele mail van gisteren, had de website vanaf een telefoon bijgewerkt.

Gisterenmorgen eerst naar Coronet Peak gereden. Een skigebied waar nu niks te beleven viel. Toen een keuze maken tussen Queenstown, de bruisende stad of een mooie spectaculaire rit naar Kinloch… de keuze was bij 28 graden gauw gemaakt.

Het was echt, echt een hele mooie route en omgeving. Besloten dat we deze dag lekker vakantie houden.
Eerst geluncht en daarna lekker niks. Genoten van de omgeving en de zonsondergang.

Vannacht nachtfotografie. Helaas zat de bewolking wat tegen.

Vanmorgen 9.15 uur het mooie Kinloch weer verlaten, we rijden Thomas Thomson Scenic Drive (Glenorchy Queenstown road) nogmaals langs Lake Wakatipu naar Moke Lake. Helaas was de weg naar dit meer niet geschikt voor campers. Onder de koffie besloten om door te rijden richting Bluff.

Door Queenstown rijden en zie bij de Fergeburgers (wereldberoemd) nu al een rij staan (11:00 uur) en veel toeristen die weer naar deze klanten kijken. Een burgertent als attractie…

De SH6 Kingston road gaat eerst langs het meer Wakatipu, daarna na 159 km slaan we rechtsaf.

Onderweg in Lumsden heerlijke pies op, zie de foto en doorgereden naar Bluff.
Stirling Point. Het meest Zuidelijke puntje van de wereld. We hebben nu alle hoeken van Nieuw Zeeland gezien!
Noord: Cape Reinga (2017), Oost: East Cape (2015), Zuid: Stirling Point (2017), West: Milford Sound (2011).

Camping opgezocht en een tocht naar Stewart Island geboekt voor mij. De tocht staat er om bekend dat het vaak ruw is, alhoewel het nu rustig weer is. Maar Peter riskeert het niet en heeft morgen ook een dagje voor zichzelf.

En nu gaan we kaarten….

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

27 november 2017, Queenstown

Vanuit Wanaka de hoogste geasfalteerde weg in Nieuw Zeeland gereden om in Queenstown te komen. De scenische route was rustig en mooi. Ook hier veel gele brem en gekleurde lupinen te zien. Ook het weer zit mee, 28 graden. We denken aan jullie hoor…

Eenmaal in Queenstown heeft mijn wacje mij gebracht naar een hoogte van 1600 meter. De Remarkables met prachtige vergezichten. Op de berg een lunch gemaakt. Heerlijk om te kunnen koken, plassen en bakkies koffie zetten wanneer en waar we willen.

De bungeejump is hier een heel spektakel. Vele sprongen en dat was leuk om te zien hoe mensen toch zenuwachtig werden als ze eenmaal in dat gat van 42 meter diep kijken. We hebben onszelf op een ijsje getrakteerd. (Nee, stond niet op onze bucketlist.)

Op de camping gegeten en een avondwandeling gemaakt. Nog steeds rond de 20 graden. Peter wist nog van de vorige keer dat hier vlakbij brievenbussen staan. We hadden ze toen ook al op foto gezet en nu blijkt dat er nog meer staan. In allerlei leuke creaties.

Nog steeds leuk dat jullie ons volgen en bedankt voor de complimentjes over de foto’s en alle reacties.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

26 november 2017, Lake Wanaka

Lake Wanaka, bekend om de boom in het water. We hebben hem ook op de foto gezet en daarna heerlijke kebab op.

Maar gelukkig hebben we meer gedaan vandaag. Een gravelweg ingereden die ons door een mooi schilderij leidde.

Deze gravelweg hadden we al eerder gereden en na 15 km opgegeven. Nu gaven we het op na 40 km. De laatste 10 zou ons niet zoveel nieuwe aspecten van het schilderij meer laten zien (vertelde een local). En we zouden nog eens door 9 “fords” (doorwaadbare riviertjes) heen moeten. Gemiddelde snelheid van de hele tocht zo’n 15 à 20 km per uur.

Op de terugweg nogmaals een dronefilmpje gemaakt. De drone heeft ons al rijdend gefilmd. Vervolgens is de weg geblokkeerd…. eerst koeien en toen een kudde schapen…. Vinden wij dat erg? Nee dus.

Time to move on babe!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

24 november 2017, in de wolken@Franz Josef

Eerst gaan we mijn zus feliciteren met haar verjaardag! We hebben haar al gesproken en wensen haar een fijne dag in het sprookjesbos.

We waren allebei lekker vroeg wakker… hebben er weer zin in!

Om half negen rijden we de camping al af richting de gletchers. De weg voert ons langs de westkust omlaag. Ik zal vandaag niet zeggen hoe mooi het was…

Er gingen geen lampjes branden… o jawel…. dat het tijd was voor koffie….

Trouwens, het is vandaag volledig bewolkt, maar de temperatuur is aangenaam, zo’n 17 graden.

Op een gegeven moment rijden we Whataroa in. Oh ja zegt koffie-juf. Hier is een tocht die ik graag wil doen. We stoppen bij het bord dat aangeeft dat je hier kunt boeken. Met een big smile komt ze terug en ik weet genoeg.

Ik ken mensen die doen een foto-dagje Biesbosch en mogen blij zijn als ze er 1 zien…..

Wat dan wel? Een tocht van bijna een half uur met een jetboat over de rivier. We gaan op weg naar….. witte reigers.

En niet een paar, een derde (dat zijn er een stuk of 50) van de Nieuw Zeelandse populatie van deze bijzonder mooie vogels broeden in dit gebied. De jongen die ze hebben zijn ongeveer 3 weken geleden uitgekomen. Ik hoef de kenners niet uit te leggen dat die fotografe die ik bij me heb zo’n beetje volledig uit haar dak ging. Ik denk dat de foto’s voor zich spreken.

Daarna richting de Franz Josef glacier. De prachtige wolkenloze vergezichten die we twee jaar geleden hadden zijn vandaag zoek. Deze keer beperken we ons tot slechts een goedkope voettocht door het dal. De route is echter voor een groot gedeelte omgelegd, maar de gletcher is bereikbaar. Vandaag tot op 750 meter.

Hierna terug naar de camping. Ze heeft nog wat te doen…. veel foto’s uitzoeken…..

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

23 november 2017, Hokitika dag 2

Vanmorgen werden we om 8:30 gebeld door de verhuurder Apollo.

Er komt een andere camper vanuit Christchurch. Wanneer precies is niet duidelijk, maar zal zo rond de middag zijn. We worden op de hoogte gehouden.

Wij ondertussen aan de gang om de camper leeg en schoon te maken. Het is bewolkt maar zeker droog dus ons hele hebben en houden leggen we buiten neer. Weet je hoeveel spelletjes je op een dag kan spelen op een iPad? (antw: Tot de batterij leeg is).
Jacqueline vermaakt zich met de camera rondom de camping.
….
Dan wordt het 19:00 uur en jawel, komt een camper aanrijden.

We laden binnen een uur de camper weer in en gaan richting het dorp…. we doen ons weer tegoed aan fish & chips. Pikken gelijk de laatste zonsondergang mee…

En zo meteen slapen en morgen gaan we op pad…. fingers crossed.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

22 november 2017, Hokitika

Wat een bijzonder land is het toch, ik blijf het toch zeggen hoor!
Vanmorgen de Hokitika Gorge bezocht. We reden eerst naar het Lake Kaniere om daar koffie te drinken. Een mooi meer maar het zicht werd een beetje minder omdat er geen zon was.

De Gorge, een diepe steilwandige kloof uitgeslepen door het water, was gorgeous! Zo prachtig blauw… zie de foto’s.

Helemaal happy na onze heerlijke lunch in de camper vertrokken we richting de glaciers. De wolken verdwenen en het lampje van de motor ging wéér branden! Balen, terug naar de camping en Apollo (verhuurder) gebeld. We konden bij een lokale garage de auto na laten kijken. Helaas hij zag wel dat er problemen zijn maar kan niet uitlezen wat voor problemen de auto heeft.

We hebben geprobeerd te eisen dat we een andere camper willen, maar dat is niet zo makkelijk. Morgen voor 10.00 uur horen we verder. Ondertussen hebben we ook contact gezocht met ons reisbureau.

Toch hebben we weer genoten van de zonsondergang in Hokitika .

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

21 november 2017, Arthur’s Pass

The journey continued…
Vanmorgen lekker op tijd uit bed. We hebben er weer zin in.

Via de Arthur’s Pass gaan we richting Westkust aan de Tasmanzee.
Heerlijk op ons gemak met vele stops de ruim 200 km afgelegd. De vorige keer hadden we deze pas al een stuk gereden. Toen echter vanaf de westkust. Hoe vervelend ook voor jullie, het was weer prachtig.
Uiteindelijk in Hokitika een mooie camping direct aan het strand gevonden.
En nu ga ik even stoppen want we gaan eten, en dan gaan wij genieten van de zonsondergang.

Zo de magen weer gevuld en de son sien sakken…. droomplaatje!
Laatste foto uitgezocht en we kunnen jullie weer pesten met een paar mooie afbeeldingen van dit even zo prachtige land.

Tot de volgende keer maar weer.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

20 november 2017, Springfield, Christchurch, Springfield

We maken er niet al te veel woorden aan vuil.
Uiteindelijk is de camper opgehaald en gerepareerd in Christchurch.
Om 5 uur klaar en weer terug naar de camping waar we de vorige nacht ook hebben gestaan.
The fantastic journey will continue….

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

19 november 2017, Springfield met panne

Als we wakker worden sturen we de kinderen bijna dagelijks een foto van de omgeving. We zeggen dan: goede morgen. Vandaag laten we hem aan jullie zien. Een mooie start toch?

Niet veel later komt er iemand aan de camper met de mededeling dat de voorband plat staat. Gebeld en binnen één uur was deze gewisseld. Dat viel niet tegen op een zondag!

We vertrekken zoals gepland richting de Arthur’s Pass.

We gaan langs de SH1 van Kaikoura naar Christchurch. Dan zie je pas hoeveel schade de aardbeving heeft aangebracht aan deze mooie snelweg. Veel oponthoud dus. We deden 2 uur over de eerste 30 km. Maar de route is mooi en het alternatief vele kilometers om. De Waipara Hills waren prachtig om die te hebben als uitzicht.

De lunch nemen we een in Oxford. Peter zag een bord van een bakkerij met pies (engels uitspreken aub). Die smaakte overheerlijk!

Vervolgens rijden we weer door maar op het dashboard gaat er een lichtje branden. Een rood van de accu en een oranje van de motor, maar die hadden we al eerder gezien.

Weer contact gezocht met de verhuurder. Wederom was er binnen een uur iemand van de Road Assistance. Deze kan het probleem niet verhelpen op deze zonnige zondag. Een paar kilometer terug hadden we een camping gezien en daar staan we nu.

Na nogmaals contact met de verhuurder de toezegging gekregen dat we morgenvroeg voor 10 uur een bericht krijgen hoe nu verder. We zijn blij dat we direct na aankomst een lokale simkaart hebben gekocht. Die is in dit soort omstandigheden van grote waarde.

We zijn dus gestrand in Springfield en staan op een kleine camping. De zon schijnt uitbundig dus zit er niks anders op dan een middagje zonnen…
De tweede foto is onderweg genomen op de SH1.

Nog twee foto’s van Kaikoura, een macro van zeewier en een van de kelp die door aardbeving nu boven waterniveau leeft.

We zien dat de site druk bezocht wordt en dat vinden we leuk.
Groetjes vanuit een zonnig mooi Nieuw Zeeland.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

18 november 2017, Kaikoura dag 2

Wauw, voor een derde keer gezwommen met héél véél dolfijnen! Peter besloot om te kijken en ik zou gaan zwemmen/snorkelen. Het weer was goed, droog en wat wind. Het pilletje voor Peter werkte goed.
Ik mocht, in tegenstelling tot de andere keren, wel dik een half uur in het water. De andere keren mocht je 2 of 3 keer een kwartiertje. Met een wetsuite aan had je geen kou. Ik moest aan de serie “Flipper” denken en zong dat bijna de hele tijd in het water. Door de snorkel werd dat “singing with the dolphins”.

Toch reageerde de dolfijnen hierop en dat was zo kicken! Door mijn enthousiasme kreeg ik wat zout water naar binnen. Even bekomen op de boot en weer gauw terug. Snorkelend zie je de dolfijnen langs en onder je zwemmen en dan ineens ook de boot… lachend kon ik weer verder.
Erg vermoeiend om een half uur te zwemmen/zingen maar die moeheid merk je pas later. Na het aankleden was er chocomelk en koekjes en kregen we tijd om te fotograferen en/of te filmen.

De dolfijnen waren vrij kalm maar dat mocht de pret niet drukken. Ook nog een albatros gespot.
Vol adrenaline toch blij dat we weer aan wal stonden. Op de camping koffie en natuurlijk snel even de filmpjes/foto’s bekeken.

Een heerlijke warme douche en even cool down…
‘s Middags nog wat rondgekeken bij de nieuwe haven. Door de aardbeving was deze flink verwoest en vorige week pas weer open gegaan.

Als afsluiting van Kaikoura nog even naar de peninsula, genieten van ons gevoel.
En vanavond haal ik ons eten: Pizza. Oh nee, het zijn Fish and Chips geworden! Wel vet… maar heel lekker.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

17 november 2017, Kaikoura dag 1

Hoe zal ik deze dag nu weer eens beginnen…..

Eerst rustig wakker geworden. Blijkt dat die Muts van mij vannacht weer een uur heeft buitengestaan. Niet omdat ze dat moest van mij of zo, maar er wordt gewacht op een mooie foto van de Melkweg. De ultieme hoopt ze nog te kunnen maken.

Vervolgens na het ochtendritueel zit er maar één ding op: koffie drinken op Kaikoura Peninsula. Aan het einde van de Fyffe Qauy is een parkeerplaats waar we al meer vertoefd hebben. Onderweg hierheen (6 km vanaf de camping) eerst gestopt voor het bespreken van de attractie voor morgen. Onze hondstrouwe volgers weten al wat er staat te gebeuren.

We smeren ons goed in en zetten een petje op: de zon laat zich vandaag uitbundig zien!?

Het hele gebied waar we nu zitten is een jaar geleden tijdens de aardbeving letterlijk tot zo’n 70 centimeter hoger komen te liggen. Dat heeft weer tot gevolg dat het water zowel bij eb en vloed een stuk lager ligt. Raar om te zien, maar voor zover wij kunnen inschatten weinig gevolgen voor de natuur. Alle voor ons bekende dieren zijn nog steeds aanwezig. Ook de grote kolonie zeehonden is er nog steeds. We maken dus weer die fantastische wandeling. Dat wil zeggen de hele dag doen over een kilometer of 8.

Voor hen die wel eens bij ons thuis zijn geweest herkennen de foto uit 2011. Ook deze rotsformaties lijken de beving te hebben doorstaan.

We wisten niet dat een kolonie broedende zeemeeuwen zo interessant kon zijn. Zie de foto.

Een eind verder kunnen we naar hartelust gebruik maken van de drone. Weinig mensen en geen verstoring voor de aanwezige fauna…. dacht ik. Twee zwarte scholeksters hadden het duidelijk moeilijk met de aanwezigheid van die vreemde vogel. Ze deden erg hun best dat ding weg te krijgen. Daarom maar besloten te landen en een uurtje verder nogmaals te proberen. Hetgeen gelukt is.

Ik voel me hier enorm “thuis”. Dit is zo’n rustgevende prachtige fantastische natuurlijke plek…… amper woorden voor.

De vorige keer dat we hier waren moesten we vanwege de opkomende vloed nog een steil pad beklimmen en bovenlangs terug. Dat hoefde deze keer niet. De route terug was nu door de lage waterstand ook begaanbaar.

Helaas aan het einde van de dag raakt het redelijk dicht bewolkt zodat we besluiten ons “diner” gewoon op de camping te gaan nuttigen. Indien het nog opklaart rijden we wel even terug…..

Dat is dus niet gebeurt. De bewolking wordt dikker, maar het blijft wel droog. En terwijl ik nu naar buiten kijk zie ik een paar spetters.

Oh ja, voor de nieuwsgierigen….. lees het verslag van morgen…. dan weet je wat die attractie inhoudt.

Fijne vrijdag allemaal en alvast fijn weekend. Dat van ons is al begonnen…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

16 november 2017, Pohara naar Kaikoura

Vandaag zetten we koers richting Kaikoura. Half december gaat de SH1 open. Deze is nu nog dicht sinds 13-11-2016 vanwege een 7,8 aardbeving. Vandaar nu nog de alternatieve route.
Als je heel de dag op de weg bent zie je heel wat. De bloeiende gele brem maakt de route nog vriendelijker. Het zonnetje zagen we vanmorgen even maar daarna niet meer.
We zien wat kleine ongelukjes en heel veel wegwerkzaamheden. De levende stoplichten staan bij elke klus en als wij mogen doorrijden worden we altijd vriendelijk begroet. Wat een vriendelijk volk hier.
Ook ik wilde vriendelijk zijn en vroeg aan drie grote mannen, die bezig waren om een band te verwisselen bij een vrachtwagen, of ik moest helpen. ?? Wat een lol onderweg.

En dan hoor je een nummer op de iPad en wordt je even stil, stil met je eigen gedachten. Ik denk aan bekenden… Wat hebben we het toch goed, wat een rijkdom en wat een heerlijk gevoel om hier zorgeloos in Nieuw Zeeland te kunnen zijn.

Peter rijdt lekker door en we zien wel wanneer we stoppen. Hij heeft er al 200 km gereden als we om 15.00 uur de Lewis Pass inrijden. We zien wat besneeuwde bergtoppen én de zon gaat schijnen…
Bij Hanmer Springs besluiten we om door te rijden. Nog 100 km.
Om 18.00 uur rijden we de camping op in Kaikoura. Yeaaaah!!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

15 november 2017, Pohara en omgeving

Terwijl wij langzaam wakker werden hebben we twee kleinkinderen naar bed gebracht. Geweldig toch die telefoons van tegenwoordig.
Ik was eerder uit bed dan Peter en ging met camera naar het strand. Dat was 13 meter lopen… even later kwam Peter met een bakkie koffie het strand op. Dat is vakantie!

Waterval Wanaui was het eerste doel. Een mooie wandeling door het regenwoud van het Abel Tasman Park. Een krachtige waterval. Veel gespetter.

Daarna nog een kleine en een grote wandeling gemaakt om vervolgens de Waikoropupu Springs nogmaals te bezoeken.
Deze spring heeft het helderste water ooit gemeten en een constante temperatuur van 11,7 graden.
Ruim een uurtje gekletst met een Duits meisje en een Franse jongeman. Ze waren allebei alleen aan het reizen. Heerlijk om niet naar de tijd te hoeven kijken. Om 19.30 uur weer terug op de camping, gegeten en ik stond alweer op het strand. Mooie afsluiting van deze dag.

Morgen? We zien het wel. Houdoe.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

14 november 2017, Picton naar Pohara Beach

Vanuit Picton de Queen Charlotte Drive gereden, geen straf voor mijn wacje. De planning is Pohara Beach en om daar te komen, komen we langs Nelson. Een stadje aan het begin van het Abel Tasman Park. We hebben daar koffie gedronken op het strand, net als 7 jaar geleden. Helaas was het nu eb en geen zon. Dan ziet alles er toch anders uit.

Maar de reis gaat verder en we mogen weer een fantastische route rijden dwars door het Abel Tasman Park. Wat een vrijheid, en wat heerlijk dat mijn manneke mij naar al die mooie plekjes brengt…
Een bord met: Hawkes Lookout Walk. Even stoppen dan maar; een pad met mooi uitgeslepen stenen door het water brengt ons naar een mooi uitzichtpunt. Het is hier nu wat nevelig (we staan immers in een regenwoud) en daarom is het uitzicht niet zo… maar wel die ene boom. Prachtig, er zaten twee vogels in.

Aangekomen op de camping aan Pohara Beach, besluiten we de Waikoropupu Springs te bezoeken. Deze stond op het lijstje en de campingbaas zei dat deze bron het beste ’s morgens of ’s avonds bezocht kon worden.

Nou, die was zeker de moeite waard!! Zeg nou zelf? Ongelooflijk mooi!! Geniet van de foto’s, wij genieten hier verder… wordt vervolgd…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

13 november 2017, Overtocht naar Zuidereiland

Vandaag een rustige dag.
Vanmorgen om 5 uur stond de wekker. Formule 1 circus vindt ik wel leuk om te volgen. Uiteindelijk, vanwege de slechte internetverbinding, alleen geluisterd naar het commentaar en zo de wedstrijd toch kunnen volgen.

We werden pas om 9 uur wakker, maar dat bleek ruim op tijd. Om 10 uur wordt je verwacht de camping te verlaten.
We zijn op ons gemakje, langs, hoe kan het anders, een prachtige route (SH2) van Martinborough naar Wellington gekacheld. Onderweg natuurlijk nog wel een bakkie gedaan.
Bij de boot hebben we gewacht tot we om 13:45 het schip in konden.
Zoals op de Interislander-site reeds gemeld kan het zijn dat het schip eerder vertrekt dan gepland. Dat was dus ook zo.
Wind?? (Cook Strait) Hoe kom je erbij. Voor de zekerheid had ik maar een pilletje ingenomen. Al met al werden we niet ziek. We genoten van het zonnetje en de wind. Bijna bij Picton werden we zelfs vergezeld door een paar dolfijnen! Na ruim drie uur varen rijden we om 17:40 in Picton de camping op.
Morgen gaan we dus verder op het Zuidereiland. We gaan richting Collingwood.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)