14 november 2011, we gaan weer op reis…

Jaja, de volgende reis is geboekt… Canada en Alaska. Vertrek 15 mei tot en met 9 juni. Eerst een cruise van 8 dagen naar Alaska en dan nog 17 dagen met een camper door Canada trekken. Waarschijnlijk ook nicht Elly een bezoek brengen.

We hebben er weer zin in.

groetjes Jacqueline en Peter.

19 juli, Fotoboek en video zijn klaar!

Hallo allemaal,

Na maanden zwoegen, ploeteren, knippen en plakken kunnen we melden dat het fotoboek en de video gereed zijn.
‘t Was een klus, maar nu kunnen we vol trots met jullie onze ervaringen delen.
Als je het wil zien dan ben je bij deze van harte uitgenodigd.

We lived our dream!

Jacqueline en Peter.

26 februari, weer thuis

Na een lange, 33 uur, maar goede vlucht zijn we weer thuis!

Mariska, Armand, Sandra en Ronny stonden op Schiphol ons op te wachten met toetertjes op hun hoofd. Geweldig om die weer live te zien en dat vonden zij ook.
Ook waren we natuurlijk erg benieuwd naar onze beestjes en ons “thuis”. Nou dat zat wel goed.
Al gauw merkten we dat er een koffertje ontbrak; ojee, die staat nog bij de parkeerautomaat. Gebeld naar Schiphol en gelukkig konden ze ons vertellen dat de koffer al gevonden was. Mazzel dat je dan connecties hebt. Na 1 telefoontje en de koffer was al door iemand voor ons opgehaald. Luciënne en Ron bedankt!

Ook willen wij via deze site Wies en Jack heel erg bedanken voor 7 weken lang oppassen op Shyra.
Zorro mocht bij Sandra en Diesel bij Mariska. Ook geweldig meiden!

Natuurlijk was de aardbeving een belevenis en er werd uitvoerig over gepraat maar na de vlugge 3000-fotosessie komen toch de mooiste ervaringen naar boven.
Ook de film bekeken op ons tv-scherm van zwemmen met dolfijnen. Geweldig!!
Ja, zo zullen we nog lang na kunnen genieten van onze DROOMREIS.

Vanuit het Ettense willen wij iedereen zeggen dat wij het hartstikke leuk vonden dat jullie ons volgden en reacties gaven. Daar keken wij iedere dag naar uit.

We weten nu al dat het een tijdje gaat duren voordat we de film (20 uur film) en fotoboek (3000 foto’s) hebben bewerkt. Maar vanmorgen hebben we van de kinderen al een fotoboek gekregen van al onze verslagen en foto’s die op “waarbenjenu” stonden. Tof kinders. We zijn er erg blij mee.

We gaan maar weer sparen……

24 februari, Christchurch dag 4

De dag dat we de camper inleveren. We zijn blij dat we naar huis kunnen. Het is mooi geweest, we kunnen teugkijken op een geweldige vakantie! We hebben onze droomreis verwezenlijkt.

Vanmorgen nog een naschok van 4,4 gehad. Er zijn meerdere naschokken maar die voelen meer als een deining. Gisteren waren er 77 naschokken en vandaag al 45. Zijn we bang? Nee, je raakt er aan gewend en je weet dat het op de camping veilig is.
We boden Nederlanders op de camping koffie aan. De vrouw vertelde haar ervaring en was blij dat het er even kon. Een ander stel boden we ook koffie aan en hij, Dennis wilde wel. Hij was zelfs benaderd door Hart van Nederland. Ze hadden hem gevonden via zijn weblog. Hun verhaal was gelukkig goed afgelopen want zij was net het CTV-building uit voordat het instortte. Nu liggen daar nog 120 mensen onder het puin.

’s Middags even een rondje gelopen. De camping hadden we wel gezien…
Raar, van de ene kant wil je toch iets zien maar je voelt jezelf al gauw een ramptoerist. Hoe dichter je bij het centrum kwam hoe meer modder (liquification) je in de straten zag. Alle bewoners waren flink de rotzooi aan het ruimen. Aan lokale bevolking gevraagd waarom er zoveel mensen hun benzinetank willen vullen. Ze zeiden dat het een soort paniek reactie is. Als er iets gebeurt willen ze zo snel mogelijk de stad uit.

Het dodental in inmiddels opgelopen tot 98 en dat zullen er wel meer worden want 226 worden er nog vermist. Ook zien we steeds meer beelden op de tv. Vooral Sumner maakt op ons grote indruk. Daar waar we hadden gereden, en zo van hebben genoten, was de volgende dag een rampgebied.

Tegen 14.00 uur de camper ingeleverd. Ze vertelde ons daar dat we 6.662 km gereden hadden. Verder geen schade aan de camper maar ze konden wel ruiken dat we gerookt hadden Een boete van 75 euro. Dure sigaretjes zou je denken, maar wij hebben dat ervoor over.

Vanavond eten gehaald bij fish en chips. Lekkerbekjes en friet. In onze mooie kamer op de camping opgegeten. Buiten koffie en een man uit Christchurch kwam even langs, moest zelf zijn verhaal even kwijt. Ook die hebben we koffie aangeboden. Had zijn huis verloren. Het minste wat je dan kan doen is luisteren.

Wij beseffen dat dit ons laatste verslag is vanuit Nieuw Zeeland. Het is mooi geweest en zijn blij om de kinderen weer te kunnen knuffelen, andersom ook denken we. Zoals we al eerder schreven; onze droomreis is uitgekomen.

We denken maar niet aan Christchurch. Een goede reden om deze stad ooit nog eens te zien…
We brengen vele mooie herinneringen mee naar huis en hopelijk kunnen we die gauw met jullie delen.

Alvast bedankt voor het volgen van ons, hier in Nieuw Zeeland. Ons laatste verslag komt vanuit het Ettense.

Liefs Jacqueline en Peter.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

23 februari, Christchurch dag 3

De hele nacht voelen we nog naschokken. Je had soms het gevoel dat je aan het deinen was. Om 06.00 en om 08.00 uur hebben we in bed tv gekeken. Helaas voor de slachtoffers en reddingwerkers was het een koude en natte nacht. Je denkt aan die mensen en we kunnen alleen maar gelukkig zijn dat we nog niet in de stad waren toen het gebeurde.

Jullie reacties waren bijzonder. Het is op zulke momenten bijzonder om contact te hebben met familie, vrienden, buren en collega’s en al die andere vage vrienden.

Omdat we geen zin hadden om heel de dag in de camper te zitten, het weer is nog steeds slecht, besloten we om te gaan rijden. Richting noord waar we geen gevaar lopen.
Om de hoek zagen we gelijk file’s bij benzinepompen. Waarom? Is ons nog onduidelijk. Een dierentuin 50 km verder was gesloten. Het park was oké maar er was geen personeel. Verder in een dorpje Oxford was er nog diesel (maximaal $ 40), de benzine was hier al op. In de winkel kon je nog wat boodschappen kopen maar sommige dingen waren op rantsoen. Water is op zo’n moment “gold liquid”.
Ook zagen we in Oxford een dumpstation. Op de camping in Christchurch mogen we die niet gebruiken (mogelijke schade aan riool). We hebben hier maar gebruik van gemaakt om onze toilet en afvalwater te legen.

Terug op de camping hebben we een kamer geregeld voor de laatste nacht. We logeren dan in een motel op de camping en worden vrijdagmorgen opgehaald. Zoals het er nu uitziet gaan we vrijdag gewoon op tijd vliegen. Er is nu water, maar zeer zuinig mee omgaan. Niet douchen o.a.
Omdat we nog wat beltegoed wilden kopen gingen we vlakbij de camping naar een winkel. Er stonden een hoop mensen voor de deur want de winkel mocht na hevige inspectie open. Het stonk vreselijk door vallende wijn en bier flessen. We hebben vers brood en stuk vlees als avondeten.

We komen niks tekort. De tv staat veel aan. We zien beelden die er heel triest uit zien maar bij de Tasman Glacier (zie 12-02), waar 35 ton ijs was losgekomen, zag er wel heel spectaculair uit. Op dit moment (19.30) uur voelen we nog steeds naschokken.

Wat enorm opvalt is de rust waarmee hier in deze chaos gewerkt wordt door de lokale bevolking en reddingswerkers. Absoluut geen paniek. Ook de pers is rustig en vragen de mensen eerst naar hun persoonlijke situatie. Zoals de overheid het volk toespreekt is een voorbeeld voor anderen. We hadden al veel waardering voor dit land, maar dat is op deze manier alleen nog maar toegenomen. Voor het eerst in de geschiedenis van Nieuw Zeeland is de noodtoestand uitgeroepen.

Morgen nog een laatste verslag hier vanuit Christchurch.
We gaan nu de camper opruimen en de koffers inpakken…. Morgen de camper inleveren.
We hadden een positiever einde van deze toch wel geweldige vakantie verwacht. Ons gevoel is nu toch echt bij de lokale bevolking en gebeurtenissen.

De foto is van Lyttleton, het epicentrum van de aardbeving. Maar dan een dag voor de grote schok. We hebben inmiddels beelden gezien van de huidige situatie. Die is totaal anders kunnen we wel zeggen.

Ook willen we Ger nog feliciteren! Kusjes en knuffels zijn bijna onderweg.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

22 februari, Christchurch dag 2

Een zwarte dag voor Nieuw Zeeland zeggen ze hier. Een aardbeving van 6,3 op de schaal van Richter. Onze beleving:

We hadden net te voet boodschappen gedaan niet ver van de camping. Bij terugkomst net ons bakkie op; we waren nog bezig ons verslag te maken van gisteren. Het is net voor 13.00 uur, de tafel begon te schudden en we keken elkaar aan…?? Het schudden werd heel heftig, de kopjes trilden van de tafel en Peter zei: aardbeving! Wij naar buiten en die ervaring vergeet je niet gauw. Iedereen stond nu buiten en de schrik was op ieder z’n gezicht af te lezen. Even later voelde je weer een naschok en dat bleef de hele dag. Tegen 15.00 uur een flinke naschok. Nu, 23.15 uur, ik het verslag aan het maken ben voel je ze nog steeds.

Een medewerker van de camping ging bij iedereen langs om te vragen hoe het was. Hij adviseerde ons om niet van de camping af te gaan. Christchurch is geraakt en de stad is een chaos. Alle wegen zijn nu druk want iedereen wil naar huis. Alle winkels gaan dicht, er is geen stroom en water.

We volgen al het nieuws op de tv en zien al gauw wat deze aardbeving heeft aangericht. De kinderen hadden we al een sms-je verzonden, al was het voor hun nog nacht.
We lopen laat in de middag een rondje in de wijk, een paar gebouwen zijn ingestort en veel ruiten zijn kapot. Toch is dit nog niks in verhouding met de binnenstad. We zullen deze mooie stad niet meer zien.

Gisteren was Sumner zo mooi… ook die stad ligt nu in puin. Op het nieuws zien we ’s avonds beelden ervan… ongelofelijk, de wegen waar we gisteren reden liggen nu in puin.
We zijn ontzettend blij dat we veilig op de camping waren en nog niet in de stad. Deze dag was wederom een ervaring…

Inmiddels hebben we weer stroom maar nog geen vers water. Gelukkig hebben we een camper met wat voorraad. We hadden vers brood en twee eieren in huis, dus we konden eten.
We weten op dit moment nog niet hoe onze volgende dagen eruit zien. Ons hotel waar onze laatste overnachting zou zijn ligt midden in het centrum. We hopen jullie via deze site op de hoogte te houden. We hebben heel onze vakantie veel plezier gehad van deze site en vandaag was het een goed medium.

We begrijpen dat iedereen benieuwd was naar onze situatie. Gelukkig waren Jack en Wies zo slim om een berichtje te plaatsen op deze site, bedankt.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

21 februari, Christchurch dag 1

(Verslag geplaatst na de aardbeving van 22-2)

We vertrokken met heel goed weer richting Christchurch. We namen een toeristische route via Lyttleton. Daar hadden we geen spijt van. De laatste grote autorit werd een hele mooie rit. Lyttleton vonden we niet de moeite om te stoppen dus reden we door naar Sumner. Op een heuvel (Godley Head) hadden we een geweldig uitzicht op Sumner Beach. Een strand zover we konden kijken en de stad Christchurch. Twee uurtjes van de het strand en de brandende zon genoten. Ook maken we gekke foto’s en hebben lol.

Soms praten we onderweg een half uur niet tegen elkaar, ieder met z’n eigen gedachten om al het moois in ons hoofd te verwerken.

Onze rit vervolgd via de kust, New Brighton. Op de New Brighton Pier waren vissers krab aan het vangen. Jacqueline mocht zelfs even meehelpen. Jammer, de vangst was een kleine krab, geen krabcocktail dus vanavond.

We kunnen terugkijken op een gezellige, warme en mooie dag. Om 17.30 uur kwamen we aan op de camping in Christchurch. Hier blijven we tot vrijdag.
’s Avonds zouden we uit eten gaan maar we belandden in een take-away en aten daar een hamburger. We hebben op dat moment wederom veel lol.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

20 februari, Akaroa dag 3

(Door de aardbeving van 22-2 staan hier reacties op die gebeurtenis)
Vandaag een kort verslag want internet loopt over 20 minuten af.
Jacqueline nog een boottochtje gemaakt want ze wilde nog even van de mooie natuur hier genieten. Veel wind dus Peter durfde niet mee… zeebenen?
Geniet van de paar foto’s. Ik kan alleen maar zeggen dat het geweldig was. Heb een paar dolfijnen, pinguins en jonge zeehondjes gezien. Ook de natuur erom heen was schitterend.

Nou dat was het voor vandaag. Tot in Christchurch.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

19 februari, Akaroa dag 2

Vandaag nog bijkomen van gisteren. Lekker rustig gedaan. In de middag hebben we een rondje gereden van baai naar baai. Onderweg zie je af en toe een woning en kom je soms een auto tegen. Tegen de avond lekker uit eten geweest. Peter bestelde een Man’s Burger maar kon niet eens de helft op.

We hebben net de laatste dagen van de vakantie bekeken. We blijven morgen nog een dag hier in Akaroa en gaan dan toeristisch via Lyttelton naar Christchurch. Daar blijven we tot de 25e en komen dan eindelijk naar huis.

Aan de reacties van gisteren moet onze koek maar op zijn want er is toch niks meer aan… en inderdaad we zijn blij dat we naar huis komen. Mogen we weer lekker suppleties schrijven of een muis vervangen. En vergeet niet het Hollandse weer. We hopen als we thuis zijn dat het nog gaat vriezen of sneeuwen want dat hebben we hier natuurlijk moeten missen.

Een ding heb ik gelukkig niet hoeven missen: ramen zemen. Nog nooit zoveel keer een raam gezeemd. Bij elke tankbeurt werd de voorhuit gezeemd. Alleen vond Peter dat ik dan blond en 20 jaar jonger moest zijn met een kort strak broekje en wet t-shirt. (dat zegt die man die niet eens een man’s burger op kan!!)

We doen vandaag weer eens aan iedereen de groeten en wederom bedankt voor jullie leuke reacties.

Liefs Jacqueline en Peter.

Oh ja, morgen waarschijnlijk geen verslag.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

18 februari, Akaroa dag 1

Ja, hoe begin je met het verslag als je tussen zo’n 250 dolfijnen hebt gezwommen? Wat een geweldig super en 100 keer WAUW dag! We kwamen om 04.30 uur uit bed en om 06.30 uur voeren we richting de Dusky dolfijnen.

Omdat er geen wolkje aan de lucht was, begonnen we met een spectaculaire zonsopkomst. Nog nooit zo móói gezien. Blij dat we die op film en foto hebben. Net zoals het zwemmen met de dolfijnen. Gelukkig werkte het pilletje voor Peter en kon hij gewoon meezwemmen. Het is eigenlijk niet te beschrijven wat voor kick het geeft om met zoveel dolfijnen in de South Pacific te mogen zijn. Je weet gewoon niet waar je moet kijken, ze zwemmen langs je, onder je en ze raken je niet. Echt, alweer een hoogtepunt van deze vakantie!

We mochten twee keer zo’n 10 tot 15 minuten in het water met de dolfijnen. Peter heeft de eerste keer meegezwommen en de tweede keer gefilmd. Ook voor hem was het moeilijk om alles te filmen. Langs alle kanten waren ze aan het springen en tuimelen en je bent zo enthousiast dat je niks wil missen. Jacqueline lag in het water te gillen van pret. Ook die wilde Peter op de film. Ja, deze dag zullen we nooit vergeten, alles was perfect. Ook de temperatuur van het water, we droegen wetsuits, was zeer aangenaam.

Na het zwemmen kreeg iedereen nog gelegenheid genoeg om de dolfijnen te fotograferen. We hebben dus heel lang van die geweldige beesten mogen genieten. We kwamen om 09.00 uur weer terug in de werkelijkheid met een DOLFIJNE ervaring in onze rugzak.

Voordat we van Kaikoura afscheid namen, hebben we nog langs de Highway 1 onder het genot van een bakkie van de zeehonden genoten. Ook op dezelfde weg richting Christchurch de dolfijnen weer gezien. We hadden de plek onthouden waar we ongeveer vanmorgen waren. En ja hoor, daar zwommen ze weer. Gewoon langs de weg zie je ze in de verte. Dat was dus nog even de kers op die grote taart.

Tegen 17.00 uur komen we aan in Akaroa. De route was wederom geweldig. We hebben gelijk voor 2 nachten geboekt. Het is hier een plaatje. Alsof we aangeland zijn in een Frans dorpje, aan een baai en géén wind. We hebben aan het water buiten kunnen eten in een gezellig restaurantje. Een zwoele zomeravond. Hier hebben we dus eerst van genoten.

Na de koffie de foto’s en filmpjes bekeken en toen het verslag. Daarom zijn we vandaag later dan gebruikelijk.

We willen nogmaals even kwijt dat het vandaag een super dag was!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

17 februari, Kaikoura dag 2

We mogen vandaag weer uitslapen. Dus “gewoon” om 9 uur wakker.
We rijden met de camper eerst even langs Dolphin Encounter om ons te melden voor de tocht van morgen. Het zwemmen met de dolfijnen gaat waarschijnlijk door, mits het weer meezit. Maar daar ziet het wel naar uit. Ook vragen we een tip tegen de zeeziekte. “Kaikoura cracker” zou kunnen helpen. Die gaan we dus maar halen.

Vervolgens rijden we een kilometer door en komen op Rahui Beach. Hier liggen ze weer hoor. Bij tientallen. Zeehonden. We lopen een paar uur rond en maken hier en daar een foto (150). We genieten met volle teugen van de rotsen, branding, zeehonden, vogels en de rest van de omgeving. De zon doet z’n uiterste best en met een stevig windje is het heel goed uit te houden.
Daarna bakken we op ’t stand een stokbroodje kruidenboter. Hoezo decadent? Je hoeft niet echt medelijden met ons te hebben hoor. Jaloers zijn mag.

Hierna rijden we over State Highway 1 een stukje naar boven. Dat betekent dat we op zo’n kleine 100 km na het hele Zuidereiland hebben rondgereden.

Dan weer terug richting Kaikoura South Beach om onze huidskleuren straks goed te laten contrasteren bij die van jullie. We liggen niet echt in het zand, want dat is er niet. We zitten in een stoeltje bij de camper die zowat met z’n voorwielen in het water kan.
Als maaltijd eten we wat licht verteerbaars. Rijst met kip. Je weet maar nooit morgen.

Vanavond gaan we op tijd naar bed, want we moeten ons om 05:20 uur melden bij de Dolphin Encounters.
Oh ja, de laatste week in ingegaan. Hopelijk tot morgen (vanuit Akaroa).

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

16 februari, Kaikoura dag 1

Ik ben op het moment heel enthousiast wat deze dag ons gebracht heeft. Maar ik zal bij het begin beginnen.

We werden wakker met een stralende zon! Nadat we de camping hadden verlaten hebben we 700 meter gereden voor de eerste stop. Koffie, voordat ik, Jacqueline, Hanmer Springs Thermal Pools binnentreed. Peter heeft geen zin en blijft op de parkeerplaats met een boek achter. Ik heb daar 2 uur lekker in de zon, gerelaxed in thermische pools van 33 tot 40 graden. Van een vriendelijke medewerker mocht ik 1 gratis van de trechter-glijbaan. Gillen en lachen natuurlijk. Het was heerlijk.

Bij terugkomst bij de camper zijn we richting Kaikoura gegaan. We namen de toeristische route en die was bij een strak blauwe lucht de moeite waard. Onderweg hebben we de lama’s live gezien. Grappige beesten.

Onderweg naar Kaikoura hadden we al bedacht om walvissen te gaan kijken, maar dat het vandaag zou gebeuren was een geluk.
We werden eerst op de reservelijst gezet en om 15.45 uur hoorden we dat me meekonden. Het weer was perfect, dachten we… veel wind en je zou weleens zeeziek kunnen worden.
Uit een eerder verslag hebben jullie kunnen lezen dat Peter geen zeebenen heeft, en dus vandaag ook niet. De details zal ik jullie besparen (want Peter heeft alleen de binnenkant van een k.zakje gezien) en alleen laten lezen wat ik heb gezien.

En dat was SUPER GEWELDIG!!

Vier, ja vier walvissen heb ik gezien. Eerst eentje, daarna weer varen en toen de tweede. Geweldig, 2 walvissen gezien en heb ze op de foto en film.
Op de terugweg werden er nog twee gespot en de firma Whale Watch ging erop af. Nog meer SUPER, 2 walvissen tegelijk. Als ze spuiten is dat mooi om te zien maar als ze duiken en je ziet de staart is dat nog mooier. Gelukkig heb ik 1 staart kunnen vastleggen. Natuurlijk heb ik ze alle 4 op video (kan Peter ze ook zien).
Ik kan niet beschrijven hoe mooi dit is.

Het waren voor Peter dure kotszakjes maar voor mij een onbetaalbare ervaring.

Overmorgen staat nog zwemmen met dolfijnen op de agenda. Morgen halen we een pil tegen zeeziekte. Dit mag ook Peter niet missen!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

15 februari, Hanmer Springs

We gaan al vroeg op pad richting Hanmer Springs. Meestal hebben we goed rijweer en ook vandaag dus. We rijden een mooie route en stoppen op tijd voor een bakkie.

Een helikoptervlucht boven Mt. Cook was een wens, helaas vanwege het minder goede weer niet gedaan. Stoppen midden op de weg voor een kudde schapen was er ook een. En dat geluk hadden we vandaag! Peter ging uit z’n dak: “YES”. Gauw de camera aan en filmen maar. Onze dag kon niet meer stuk.

De boswandeling die we vanmiddag in Hanmer Spring deden was alsof je in het Liesbos liep. We zijn dus na een uurtje maar terug naar de camping gegaan. Met een goed boek van het zonnetje genoten.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

13 februari, Fairlie

Allereerst natuurlijk onze Jack feliciteren…. Oh nee, ik moet nog even wachten, jullie zijn nog niet zover…. Alhoewel, op het moment dat ik dit schrijf is het ook bij jullie de 13e. Dus Jack: Gefeliciteerd!!!

Vanmorgen weer richting Mt. Cook. Alhoewel we al op grote afstand zien dat het weer ons niet gunstig gezind is, gaan we toch die kant op. We hadden gisteren een andere kleine wandeling gezien met zicht op de Tasman Glacier.
Op de parkeerplaats eerst een bakkie gemaakt. Het regende zachtjes, dus wij op pad. Gaandeweg werd de regen wat harder, maar we zijn er op voorbereid. Poncho’s aan (nieuwe, want die van de Lidl zijn al “versleten”).

Wel een leuk tochtje. Hierna weer een bakkie en een beetje gelezen. Je weet maar nooit, het weer kan zomaar opklaren. Dat deed het dus niet en besloten we verder te trekken.

We gaan naar Fairlie. Onderweg nog wat blikken geworpen. Onder andere op Lake Tekapo. Ook in Fairlie is zo’n Top10-camping en dat is vaak met een goede internetverbinding. Aangekomen op de camping blijkt zelfs dat ze gratis draadloos internet hebben. Kunnen we onze verslagen en foto’s plaatsen.

Het is weer wasdag en mijn Mutske is even naar de supermarkt. Er ligt nog eten in de koelkast en dat moet wel een keer op… De foto’s zijn vandaag minder spectaculair, maar het was vandaag gewoon eens niet zo spannend.

Helaas zijn we aan het aftellen…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

12 februari, Mount Cook

Als eerste willen we schrijven dat we aan jullie allemaal denken. Het kan bij een reclamebord Guiness zijn, een plant, dier, plaatsnaam of wat dan ook.
We missen jullie niet echt want we weten dat we zo weer thuis zijn. Het feit dat thuis alles goed gaat maakt het wel makkelijker.
We genieten verschrikkelijk en willen ook de laatste 11 dagen dit zo volhouden.

Vandaag vroeg op pad richting Mount Cook. Het weer is vandaag bewolkt, zonnig en soms door de harde wind zandstormen. Gelukkig hielden we het droog.

We hebben een trip op het Tasman gletsjermeer besproken. Voor we gaan varen hebben we nog even tijd om een camping te bespreken. Die ligt 20 km terug van Mount Cook aan het Pukaki meer. Nadat we een plek hadden uitgekozen moesten we maar een emmer wegzetten om aan te geven dat die plek gereserveerd was.

’s Middags ging de tocht gelukkig ondanks de harde wind door. Het was heel bijzonder, een meer waar de ijsschotsen in dreven. Het water was melkachtig door de afzetting van de gletsjer. Mount Cook was soms even te zien en dan is het echt een plaatje.

Na de tocht hebben we op de camping zalm met frietjes gegeten. Het zou een stormachtige avond worden maar die hebben we niet gehad.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

11 februari, Omarama

Vandaag de kust verlaten en weer landinwaarts richting de Zuidelijke Alpen. Rond de middag gestopt bij Oamaru aan de kust. We hoopten dat we hier aan de kust, in de zon, even konden bijtanken. Helaas het is grijs en het dorpje bood niet veel voor ons. Toch heeft Jacqueline hier een uurtje in de camper gerust. En we hebben 2 pinguïns gezien 🙂

’s Middags kwamen we langs rotswanden (Vanished World Centre) waarin fossielen van duizenden jaren geleden zijn gevonden. Gesloten, het bleef dus alleen bij een foto.
Even later reden we langs Lake Waitaki met een stuwdam. Ach even kijken, dan hebben we ook wat anders gezien dan alleen maar mooie natuur. Achteraf hebben we 3 stuwdammen bekeken. De 3e was spectaculair en bood genoeg ruimte voor toeschouwers.

Vandaag hebben we twee keer een file gezien. Niet met wagens, maar koeien. Die koeien liepen langzaam twee aan twee achter elkaar een berg weggetje op.

De zon was inmiddels weer gaan schijnen en we zien nu heel goed de Alpen. Na 282 km arriveren we op de camping in Omarama. Een Nederlands sprekende receptioniste raadde ons een goed restaurant aan. En inderdaad het eten was lekker. Peter een lamsbout en Jacqueline een visje.
Het weer is voor Nieuw Zeelandse begrippen een slechte zomer. We klagen niet, maar vandaag konden we wel wat zonnestraaltjes gebruiken. We krijgen zoveel indrukken en willen dus morgen maar 100 km rijden (Mt. Cook) en daar dan een paar dagen blijven. Waarschijnlijk is er daar geen internet, dus heb geduld.

We doen ook een foto erbij van 2 schapen genomen bij Jacks Bay. We vonden het wel toepasselijk voor deze reis. En misschien was één van die schapen wel het boutje van vanavond…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

10 februari, Dunedin

“It’s a beautiful day…” Ik, Jacqueline, was al vroeg uit de veren om de zeeleeuwen nogmaals te bekijken op het strand. Na enkele minuten kwam de kleine zeeleeuw uit de duinen en kwam dichterbij. Ik nam afstand want dan zal de moeder ook wel in de duinen zitten. Ik had echt mazzel want even later kwam de moeder vanuit de zee en riep haar jong. De moeder ging de duinen in naar haar jong. Heb nog even gewacht tot ze samen de zee in zouden gaan maar helaas ze bleven in de duinen.

Bij terugkomst camper werd Peter net wakker, het is nu 09.00 uur. Na een uur zaten we weer in de auto om richting Nugget Point (20 km.) te gaan. Daar waren een heleboel zeeleeuwen en die kon je vanaf een flinke hoogte bekijken. Verderop naar de vuurtoren (voor ‘s Ri) gelopen en het uitzicht was geweldig.

We gaan door richting Dunedin en we zien wel wat de dag ons brengt. De Harrington Point Road in Dunedin zag er veelbelovend uit, dus die gaan we rijden. Heerlijk, dat we gewoon kunnen doen wat we willen. De weg, vol met belevenissen, was 41 km. langs de kust en het eindpunt een vuurtoren (weer Ri). Daar waren albatrossen en we hebben ze zien vliegen.

Halverwege naar de Sandfly Beach, hier geen zandvlooien maar vliegend zand. Heel veel duinen voor de zeeleeuwen en de pinguïns. Het was een flinke daling om er te komen en we hebben daar bijna 2 uur gewacht tot we de eerste (en enige) pinguïn uit het water zagen komen. Je mocht daar niet op het strand blijven maar in een speciale uitkijkpost gaan zitten. Door het luik kwam een flinke wind en Peter had het flink koud daar, maar hij heeft de enige pinguïn die we gezien hebben op film en foto vast gelegd. Mooi om te zien en hoe hoog dat zo’n beest nog gaat klimmen. De terugweg naar de auto werd dus een stevige klim en het was al 7 uur.

De eerste camping was vol dus en de volgende lag helemaal aan de andere kant van Dunedin. Daar was nog plek en gelukkig had deze camping “take-away meals”. Frietjes met kip cordon-blue en die smaakte erg lekker na zo’n bijzonder dagje.
We hebben inmiddels al zo’n 4600 km gereden in dit mooie land.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

9 februari, Pounawea

“Goedemorgen, ik ben de chauffeur voor vandaag en mijn naam is Peter. Waar wilt u naar toe vandaag?”
“Ik wil naar de kust, het zuidelijkste plaatsje van de wereld en wil graag zeeleeuwen zien. Kan dat?”

Nadat we koffie hadden gedronken in Winton (en nee, we hebben Bart niet gezien) reden we naar Invercargill, het zuidelijkste stadje van de wereld. Daarna doorgereden richting Owaka. Onderweg een paar stops voor wat uitzichten (Tautuku Beach) en wederom watervallen. De eerste bleek een grapje te zijn want hij heette de Niagara Falls en de waterval was drie keer niks. Een Aziaat die daar ook was, kwam niet mee bij van het lachen. De volgende waterval was de Purakaunui Falls, en die was wel de moeite waard.

Jack’s Blowhole was de volgende stop, tijd 17.00 uur. Om daar te komen moesten we bij Jacks Bay de auto parkeren en 20 minuten lopen. Het uitzicht wat we hadden bij het aankomen was weer zo’n WAUW. Filmen en foto’s maken natuurlijk. De wandelroute naar Jack’s Blowhole was schitterend, terwijl de Blowhole niks voorstelde. Daar ontmoette we een knappe jonge Zwitser en raakte gezellig aan de praat.

Inmiddels is het al half zeven en we weten nog niet waar we overnachten. Gelukkig zagen we al gauw het bordje: Holiday Park, 4 km. Een kleine camping, lijkt meer op een achtertuin van de eigenaars, maar we hebben plaats, stroom en nog leuker: aan het strand van Surat Bay. De eigenaresse vertelde ons dat om de hoek zeeleeuwen op het strand liggen. Weer WAUW. Niet eerst eten, gelijk naar het strand. Daar zagen we al 2 grote zeeleeuwen liggen. In de verte zien we er nog 3 volwassenen en een kleintje, maar dan moesten we voorbij die grote. Uiteindelijk durfden we het aan en op gepaste afstand filmen we onze eigen natuurfilm. Wat een belevenis om die zeeleeuwen vrij in de natuur te mogen aanschouwen. Ook de achtergrond was een plaatje, golven die tegen de rotswand beuken.

Op de terugweg, het is inmiddels half negen, kunnen we alleen maar zeggen dat we een geweldige dag hebben gehad!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

8 februari, Milford Sound

Vandaag niet uitslapen. De bus pikt ons om 8.20 uur op bij de camping.

De te rijden route is van Te Anau naar Milford Sound. Dit gebied ligt in Fjordland. Deze naam geeft precies aan wat het is. De weg er naar toe is 120 km lang en duurt, met een paar stops, bijna 3 uur.
Hier regent het 200 dagen per jaar en dan valt er meer dan 8 meter (ja, meter) regen.

Vandaag hadden wij niet één van die 165 andere dagen…. Zoals men zegt: een typische Milford Sound dag wat het weer betreft.
Door die regen echter, net als vorige week, zijn de watervallen niet te tellen. Het zijn er enkele honderden. Van klein naar groot en nog groter. Jullie weten inmiddels al dat wij dit soort natuur erg waarderen.

Op de boot eerst thee en koffie (nou ja…) en de lunch stond al gereed.
De schipper weet bij een grote waterval de boot zo weg te leggen dat deze helemaal wordt gewassen door het vallende water. Gelukkig had de natuurgids ons van te voren ingelicht. Een hele aparte ervaring!

Ook nog langs een paar zeehonden en weer door. Halverwege de terugtocht een stop bij het Underwater Observatory. Hier ga je 10 meter onder water zodat je de vissen en koralen van heeeeel dichtbij kunt zien. Prachtig. Ja ik weet het, dit woord gebruiken we een beetje veel, maar zo ervaren wij dit land. Dan als toetje op de taart nog langs zo’n gigantische waterval en we gaan weer van de boot af.

De terugreis is langs dezelfde weg, maar sinds een uurtje of wat is het weer opgeklaard. Dus geen straf.
We waren eigenlijk van plan morgen deze route zelf ook een keer te rijden, maar we hebben het idee dat we niet veel meer zien dan we vandaag al gezien hebben.

Het leuke aan deze reis is ook dat we samen kunnen beslissen wat we morgen gaan doen. We hebben geen strak schema en dat betekent dat we morgen gaan naar de meest zuidelijk gelegen stad van de wereld: Invercargill. We hopen daar wat wildlife te zien. Misschien zelfs pinguïns.

Terwijl ik dit zit in te tikken liggen de meeste van jullie nog op bed (hier 18:00, bij jullie 06:00 uur), dus hebben wij vanavond vrij om te…. kaarten.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

7 februari, Te Anau

Vanmorgen op ons gemak vertrokken vanuit Queenstown. Op weg naar Te Anau.
Onderweg was het weer mooi, maar dat wisten jullie al….

De vraag of Jacqueline al had gereden heeft is nee. Mevrouw heeft deze vakantie een privé-chauffeur. Hij ziet er nog jong en woest aantrekkelijk uit ook (raden wie vandaag het verslag heeft gemaakt).

Rond een uur of 1 waren we op de camping. Hier hebben we gelijk voor twee nachten geboekt, maar uitslapen zit er morgenvroeg niet in want we gaan wat doen. Wat, zie het verslag van morgen.
Het was dus geen spectaculaire dag, maar wat wil je. Als je 6 weken op pad bent kan het niet elke dag knetteren van opwinding.
En dus vandaag maar een kort berichtje vanuit de andere kant van de aardkloot.

Een knuffel voor iedereen en natuurlijk ook aan onze beestjes Shyra en Zorro.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

6 februari, Queenstown dag 2

Een heerlijke zondagmorgen, ontbijtje op bed en alle tijd voor een bakkie koffie. Het voordeel van 2 overnachtingen, op dezelfde camping, is dat je niet voor 10.00 uur weg hoeft te zijn.

Om 12.00 uur werden we met de bus opgehaald. We wisten dat we met een Jet boat gingen varen maar dat we een geweldige busreis erbij kregen niet. Om bij het startpunt te komen moest de bus langs een smalle bergroute. Wat is de natuur toch mooi hier.

Allemaal instappen en de groepsfoto wordt gemaakt. Daarna begint ons avontuur. In volle vaart met de Jet boat over de Upper Shotover River. Een half uur k i c k e n.

We gingen dezelfde weg terug met de bus en dat was geen enkel probleem, extra genieten dus.

Bij aankomst camper geeft de klok 15.00 uur aan.
We hebben de rest van de dag tijd om naar het centrum van Queeenstown te gaan. Daar aangekomen met een gondel naar boven. De rodelbaan kostte maar 4 euro extra, dus die hebben we ook maar gedaan. Daarboven hadden we prachtig uitzicht op Queenstown (zie foto). In het centrum zochten we naar een pizzeria en kwamen zo uit bij de haven. Echt gezellig hier. De pizza en spaghetti smaakte overheerlijk. Op de terugweg naar de camper begon het hard te waaien en te regenen dus de Lidl-jasjes konden weer aan.

Net voor de camping hebben we nog brievenbussen gespot en die vonden we zo leuk dat het wel een foto waard was.

We kunnen terugkijken op een mooie, avontuurlijke dag.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

5 februari, Queenstown dag 1

In de ochtend hebben we eerst wat spelletjes gedaan in Puzzlingworld te Wanaka. Het labyrint was heel moeilijk. Peter zou hem doen en Jacqueline op hoogte filmen. Lachen…

Na 1 uur rond gedwaald te hebben waren we toe aan wat drinken. Zelfs tijdens het drinken liggen er allerlei puzzelstukjes op tafel en automatisch begin je eraan. Daarna nog verschillende 3d-schilderijen bekeken die je allemaal op een aparte manier moet zien. Fantastisch dat mensen dit kunnen bedenken. Een zaal met plastic gezichtsmallen die je volgen als je rondloopt. Een gekke wereld die Puzzlingworld. Ook een kamer, wat vergelijkbaar is met het scheve huis in de Efteling, was aanwezig. We zijn er 3 uur mee zoet geweest.

We gaan richting Queenstown. Het weer zou vandaag minder zijn maar we hielden het droog. De omgeving, en zelfs de lucht was mooi. Onderweg bij een bungy-jump even gaan kijken. Mariss dat was iets voor jou! Ook hebben we het hoogste punt, van een geasfalteerde weg, van Nieuw Zeeland bereden (1076 meter).

Aangekomen op de camping hebben we geboekt voor 2 overnachtingen en een tocht met een jet-boat. We gaan dus morgen op avontuur, tot dan.

Voor iedereen lieve groetjes, Jacqueline en Peter.

Ps. we werden vandaag aangehouden voor alcohol controle.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

4 februari, Wanaka

Dat we gisterenavond uit eten gingen kwam goed uit want het gas was op. We zijn na het heerlijke diner, thee/koffie en Peter een Bailey’s on the rocks, vroeg naar bed gegaan.
Na een goede nachtrust gaan we vandaag een flink eind rijden. We hebben 312km gereden. Deze tocht, de “Haast Pass”, bracht ons door een ongelofelijke natuur. Blauwe lucht verschijnt en dat maakt onze route nog mooier. De watervallen hebben we maar niet geteld, wel zijn we bij 2 grote watervallen even uitgestapt.

“The Blue Pools” stonden ook op onze route en die waren ook echt heel bijzonder. Echt, de natuur is hier zo mooi dat we elke meter aan jullie zouden willen laten zien!
En dan denk je dat je alles voor vandaag gezien hebt, mooi niet! We stappen wéér uit de camper… Lake Wanaka en Lake Hawea zijn zo prachtig van kleur, de bergketens erom heen en de blauwe lucht maken ons stil.

Tegen 18.00 uur komen we op de camping Wanaka aan en na het inchecken keren we terug naar het centrum. Een heel gezellig stadje. Daar hebben we, aan het meer, een hamburger op. De mussen vinden dit schijnbaar ook lekker want ze eten hier uit je hand. Vervolgens een kleine wandeling langs het meer en dan terug naar de camping met de bergen in onze achtertuin en de schapen onder het raam. We mogen niet mekkeren vandaag!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

3 februari, Franz Josef dag 2

De temperatuur ’s nachts is hier heerlijk. Niks bloedheet, maar zo rond de 12 graden. Lekker om te slapen dus. Het zonnetje weet ons ook deze dag weer op tijd wakker te maken. Meestal zijn we vanzelf rond een uur of 8 wakker, de temperatuur is dan ook gelijk aangenaam. Het weer ziet er voor nu mooi uit. Zie de foto van de Franz Josef deze ochtend.

We kijken het weer aan om te beslissen of we vandaag kans hebben de helicoptervlucht te maken. We boeken in ieder geval een nachtje bij en doen de was, we gaan douchen en we wachten af hoe het weer zich ontwikkeld. Bij het wisselen van de muntjes horen we dat het vandaag niet veel gaat worden met het weer. Te veel wind in de hogere luchtlaag.

Op internet genieten we weer van de reacties op onze verslagen en zien op de weersite dat het de komende dagen niet veel gaat worden met het weer. Vanmiddag zelfs een waarschuwing voor heel veel regen (>100mm).

We besluiten naar de Frans Josef gletsjer te rijden en maken dan een wandeling tot aan de voet van de gletsjer. Al vrij snel vallen er wat druppels; het is maar een klein buitje.
Maar toch is het heel mooi om hier te lopen. Diverse watervallen en de kleuren van de gletsjer zijn wederom van een buitengewone schoonheid. Vooral het blauw in het ijs is heel bijzonder. De foto’s geven slechts een indruk, want je moet eigenlijk het hele plaatje zien.
Nadat we niet meer verder konden, omdat je anders het ijs oploopt, konden we onze Lidl-poncho’s van € 0,35 weer aandoen. De regen begint. En niet zo’n beetje ook.

Terug in Franz Josef Glacier Township nog wat kleding gekocht en weer terug naar de camping. Een bakkie en dit verslag maken.

Gezien de weervoorspellingen lijkt het niet zinvol hier te wachten. Morgen richting Wanaka.
Wellicht dat we, als we straks aan de andere kant van de bergen zitten (bij Mt. Cook), deze helicoptervlucht alsnog kunnen maken. Hemelsbreed ligt het niet zo heel ver van elkaar.

Straks gaan we lekker eten en wensen jullie allemaal een fijne donderdag. Die van ons is al weer bijna voorbij (nou ja, ’t is hier nu bijna 17:30 uur).

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

2 februari, Franz Josef

We hebben uitgeslapen tot 9 uur. Het regent en we weten nog niet wat deze dag ons zal brengen. Op de planning staat: Arthur’s Pass National Park.

Na de boodschappen gaan we ook die richting op. Al gauw verschijnen er twee vingers: koffietijd. Om 11.30 uur rijden we het park in en de regen valt er met bakken uit. Maar je moet de dingen van de positieve kant bekijken, want als er veel regen valt dan heb je veel watervallen. En die hebben we gezien, 63 stuks. Een paar hele grote en de rest zoals je op de foto ziet.

Ondanks de regen is de natuur heel mooi. We stoppen af en toe om vlug wat te filmen (Jacqueline mocht weer nat worden en Peter zegt dan: “ik breng jou naar al die mooie plekken”). Op een parkeerplaats waren er Kea’s (vogel) en die waren echt brutaal. Ze sprongen op je auto en beten overal in.

Niet gedacht maar wel gehoopt klaart het weer op. We zien een prachtige omgeving in de zon (Waimakariri river). We hebben inmiddels zo’n 116 km in het park gereden en vonden dit een mooi eindpunt.

Terug richting Greymouth blijft het kwakkelen met het weer en we besluiten door te rijden naar de volgende camping, Franz Josef. We zien de toppen al van ver in een strak blauwe lucht. Kicken… Op Highway 6, Glacier Highway rijden we door een bush en dan weer door een natuurreservaat met links van ons de Zuidelijke Alpen. Nieuw Zeeland blijft je verrassen zullen we maar zeggen.

Net voor de camping hebben we een prachtig, vrijwel wolkenloos, uitzicht op de berg Franz Josef. Foto’s en filmen maar. Dit hadden we vanmorgen in de stromende regen niet kunnen bedenken.

Bij de reservering voor de overnachting vroeg de receptionist of we belangstelling hadden naar een helicoptervlucht over Franz Josef, Mt. Cook en Fox Glacier. Ja, daar hadden we wel oren naar. Hij zou kijken of we vanavond nog konden want het weer was nu perfect. Helaas, alles vol. Nou, dat was achteraf niet helaas, want ook hier kan het weer binnen een uur omslaan. En inderdaad een uur verder was het uitzicht op de Franz Josef: nul.

We hebben wat speling met de tijd en dat komt nu goed van pas. Dat we de vlucht willen maken staat vast, of het weer ons gegund is… afwachten.

Geniet van de foto’s en zie wat voor verschillende natuurelementen dit prachtig land heeft, Ook mag je een voorstelling maken van ons, in de camper, met dit uitzicht… (foto camperuitzicht)

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

1 februari, Westport naar Greymouth

De route was vandaag 122 km. 5 km. hiervan kostte ons 6 uur tijd, en leverde 147 foto’s op. Zou het mooi geweest zijn? JAA!!

We zijn naar de Pancake Rocks met Blowholes gegaan. Om 10.00 uur kregen we zicht op de kustlijn en dat was wauw! Later zijn we hier terug gereden om te lunchen want we wilden eerst naar de Pancake Rocks.

De golven waren spectaculair en klotste zo hard tegen de rotsen dat we hier geen genoeg van kregen. Elke druppel wilde we wel op de foto hebben. De een was nog mooier dan de andere. Toch kun je op de foto niet weergeven wat voor gevoel we hadden bij dit uitzicht. In de Pancake Rocks zijn openingen en het water klotst hierin en spat flink omhoog. Dat noemen ze dan een Blowhole. En die hebben wij gezien!

Om 13.00 uur terug naar de parkeerplaats en vervolgens de Truman Track gelopen. Je loopt eerst door een klein stukje Paparoa National Park en vervolgens kom je aan de kust. Hier leven pinguïns, maar die zijn er alleen heel vroeg of laat op de dag.

Aan de kust leveren de golven geweldig beeldmateriaal en foto’s op. Jacqueline wilde zelfs een foto van dichtbij, maar werd verrast door een golf. Ze kon gelukkig de camera redden maar zelf werd ze helemaal zeiknat. Wat hebben we erom gelachen. Zij moest voor straf even in de zon zitten om te drogen.

Om 16.30 uur komen we aan op de camping in Greymouth. De zon is nu weg maar, net als wij; ze mag gaan uitrusten. Terwijl jullie nu net wakker zijn gaat Jacqueline een warme hap voor ons maken.

Houdoe en we denken tot morgen.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

31 januari, Westport

PAS OP: dit verslag bevat wederom een positief verhaal. Voor diegene die dit NIET willen lezen adviseren wij nu de site te verlaten! Dit bedenken we tijdens een wandeling en hebben er zelf al lol om. Maar we beginnen bij het ontwaken.

We werden wakker met een warme zon en deden eerst onze boodschappen en hebben de tank gevuld. De diesel kost hier maar 70 eurocent. We gaan richting Westport aan de Tasmanzee. Onderweg begint het te regenen maar de omgeving maakt heel veel goed.
Het Kahurangi Park en Victoriapark zijn mooie routes om doorheen te rijden. Alle kleuren groen hebben we wel gezien.
De “Buller River” die naast de weg mee kronkelt is bruin van kleur en soms gewoon zwart. Helaas kun je hier niet zomaar stoppen om dit moois op foto vast te leggen.
Als we aankomen op Cape Foulwind, hier leeft een zeehondenkolonie, is het weer droog en even later gaat zelfs de zon weer schijnen. Op het parkeerterrein wachten de meeuwen en Weka’s (lijkt op een kiwi) ons al op.
Ze komen zelfs de camper in als ze merken dat je eten voor ze hebt. De zeehonden, we tellen zo’n 14 stuks, liggen lekker te luieren. We weten dat de zeehonden in december hier komen om te jongen en dat ze er zijn er tot maart.
En gelukkig het is nog januari. Genieten dus van de zeehonden maar zeker ook van de zee. Wat een kust met haar ruige golven. Bij deze natuur denken we aan Schotland. In de verte zien we een vuurtoren en daar lopen we naar toe. Een prachtige wandeling van ongeveer 1 uur.

Bij de terugweg nog even langs de zeehonden en met de auto richting vuurtoren. Het is inmiddels 17.15 uur en genieten nog even van dit uitzicht en laten de indrukken van deze dag tot ons inwerken. En aangezien we geen zin hebben om te koken zoeken we een restaurantje op. Rib-eye. Need I say more?

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

30 januari, Abel Tasman Park

Vandaag in waarbenjij…

Een combinatie van varen en wandelen. We varen vanaf de onderkant van het park langs diverse baaien om bij Totaranui om te keren. Onderweg een paar stops, voor “Split Rock”, zeehonden, en om mensen af te zetten. Daarna terug naar Bark Bay (zie de foto van ons 2) om terug te lopen naar Torrent Bay.

Deze tocht loop je in een uur of twee. Tenminste als je niet te veel pauzeert, luncht, of te veel foto’s maakt. Je kunt genieten van prachtige uitzichten. Op de heenweg heel veel zon.

Vanaf de wandeling werd het bewolkt, maar dat was juist heel fijn. Anders gaat de hitte een rol spelen. We lopen voor de goede orde nog steeds in T-shirt met korte broek. Het park staat “berucht” om z’n “sandflies”. We hadden ons blijkbaar goed voorbereid (of te weinig douches genomen) maar we hadden geen last van die beestjes. Onderweg een mooie loopbrug waar je maar met 5 mensen tegelijk op mag. Zie de foto.

De wandeling was heel goed te doen, voor ongetrainde toeristen zoals wij. Om terug te keren op de boot, moest je wel je schoenen uitdoen en door het water lopen. De boot kon vanwege het tij niet dichterbij komen. Bij het instappen waren er nog 4 roggen zichtbaar in het water. Het gaat misschien vervelen, maar het was weer een geweldige dag. En om dat jullie er om vragen vandaag een paar extra foto’s. Geniet er maar van en niet te jaloers

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

29 januari Motueka

Na het ontbijt terug naar Nelson. We zouden daar eerst koffie drinken maar Nelson was groter dan we dachten. We hebben maar zelf koffie gezet en op het strand opgedronken. Lekker in het zonnetje en héél veel wind.

We hoorde dat cycloon Wilma over het Noordereiland was getrokken. Vooral Auckland en Bay of Islands waren getroffen en de mensen hier in Nelson zeiden dat het ongebruikelijk was dat er vandaag zoveel wind hier stond. Nog even langs het strand gelopen en wat gezond zijn we rond 14.00 uur weer verder richting Motueka gereden, net onder het Abel Tasman Park.

Een stukje toeristisch gereden en dat bracht ons weer naar een ander stuk strand. Hier is echt heel veel strand en overal kun je, zonder te betalen, aan het strand parkeren.
Op de camping besloten we om daar een middagje te relaxen: zwemmen, lezen en lekker niks doen. Wel hebben we een trip geboekt voor morgen. Zie morgen in waarbenjij…

Laat in de middag boodschappen gedaan, en dat kan want de winkels zijn hier 7 dagen per week open tot 21.00 of 22.00 uur. We namen 2 pizza’s mee en die deden we in de oven op de camping. Een kwartiertje later kwam de stank over de hele camping gewaaid, kortom 1 pizza zwart. De andere smaakte goed en bleek ruim voldoende.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)