14 december 2017, Christchurch

Gisterenavond hadden we al wat ingepakt dus vanmorgen nog alleen de camper schoonmaken. We waren vroeg wakker en konden zo nog even met de kleinkinderen bellen.
10 uur vertrokken en om half 1 de camper ingeleverd. Geen problemen en we kregen compensatie voor de mechanische ellende aan de camper.
Daarna met taxi naar het motel en op loopafstand de botanische tuinen in. De grote bomen blijven machtig mooi.
Ook nog even het centrum in. Langzaam zie je herstel, maar de Cathedral, ooit hét pronkstuk van de stad, staat er nog hetzelfde bij als bijna 3 jaar geleden.
Bij dezelfde Griek als 3 jaar geleden weer een souvlaki op en vervolgens weer de tuin in.
In Hagley Park wordt op donderdagavond altijd een partijtje touch rugby gespeeld. Nou ja, partijtje, we tellen er 15 tegelijk.
Terug naar ons motel voor ons laatste bakkie, douchen en dan morgenvroeg vangt de terugreis aan. Eerst naar Auckland, dan door naar Hong Kong, Amsterdam, Etten-Leur…. en dan….. K N U F F E L S!!!!!!!
Bij thuiskomst volgt voorlopig het laatste verslag van deze reis…. hij was AWESOME!!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

13 december 2017, Akaroa dag 3

Onze laatste echte vakantiedag!
De voorspellingen waren niet goed maar toen we wakker werden viel het mee, de zon scheen door de lichte bewolking. Eerst aankleden etc en koffie natuurlijk. Helaas de zon ging er van tussen en de weg die we wilde rijden was er ook niet meer (door de aardbeving in 2011 weggevaagd). Dan maar in de achtertuin van de camping. Een scenic route door de heuvels van Akaroa.

Daarna richting Lake Forsyth, een groot meer met veel zwarte zwanen met jong. Er was helaas geen wandelpad en reden we nog wat door.

Een bijzonder landschap met veel schapen en uiteindelijk reden we tegen de zee aan. Daar een boterhammetje op en even op het strand. Op een strand een stukje verder werd de lucht dreigender en een regenbui was te verwachten. De boeren zijn er erg blij mee want het heeft al heel lang niet geregend hier. Op de camping aangekomen eten we laatste restjes op. Morgen camper inleveren en daarna:

WAC te huur…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

11 december 2017, Tekapo naar Akaroa

WOW, die kan ik ook weer in mijn rugzakje stoppen. Een bijzonder heldere nacht op Mt. John. Ik werd om 01.30 uur opgehaald en het avontuur kon beginnen. Extra jas en lampjes met rood licht werden uitgedeeld. Ook de bus moest het laatste stukje zonder licht rijden. Wit licht is op Mt. John uit den boze.

Daar aangekomen vertelde 4 bekwame gidsen met passie alles over de sterrenhemel die we zien. Met een laserstraal wees de gids de sterren aan. Het zuiderkruis had ik zelf ook al gevonden maar het omgekeerde steelpannetje had ik nog niet ontdekt, maar vond ik wel grappig. We mochten door meerdere telescopen kijken. De Earth and Sky telescoop vond ik bijzonder.

Je mocht ook je camera afgeven zodat de gids hiermee foto’s kon maken. Ik had mijn camera ook afgegeven. Foto 2, 3, en 4 zijn door de gids gemaakt.

Om 04.15 weer op de camping en met veel enthousiasme geef ik verslag aan Peter. Dan lekker slapen.

De volgende ochtend rijden we om 10.00 uur richting Akaroa. De temperatuur stijgt en rijden we de scenic route 72. Deze route is rustig maar beslist niet mooier dan de SH1

In Akaroa boeken we voor de laatste drie nachten met de camper. We krijgen een plaats toegewezen met zeezicht. Ook heeft de camping een zwembad en met 30 graden maak ik daar gelijk even gebruik van.

Eten doen we in het stadje.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

9 en 10 december 2017, Lake Tekapo dag 2 en 3

Op de camping waar we staan is geen telefoonbereik en de wifi is niet erg goed. Vandaar dat we nu naar het dorp zijn gereden om ons log te plaatsen.

Gisteren was het niet zo’n spannende dag. Regen afgewisseld met opklaringen. Heerlijk aan het bekomen want we worden een beetje moe. Bijna aan vakantie toe!
Na een middagdutje even te voet naar het bekende kerkje, the Church of the Good Shepherd. Als ik een foto wil maken van het kerkje binnen zie ik ineens een verschijning…

Na de wandeling eten gehaald bij de Chinees, kipsaté met friet. De saté was iets anders zoals wij het kennen, maar smaakte goed.

We blijven wel bij Lake Tekapo omdat er beter weer was voorspeld, en dat klopt. Vannacht regen gehad maar de warme zon maakte ons wakker.

We zijn naar Mount John gegaan, één van de vier donkerste plaatsen op aarde. We begonnen daar met een hemels bakkie. Mount John is een observatorium en daar gaat deze mevrouw vannacht naar toe! Om 02.00 uur een tour. Erg benieuwd.

Op deze berg hadden we prachtig zicht op Lake Tekapo. Daar wat rondgelopen en op de terugweg nog even naar velden vol lupine’s. Correctie: velden vol Aziaten ??

ps. Nog twee extra foto’s die jullie nog tegoed hadden van Lake Ohau.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

8 december 2017, Lake Tekapo dag 1

Op de Glentanner camping is de wiFi het best bij de keuken en daarom hadden wij daar gisterenavond ons verslag op de site gezet. Toen we terugliepen naar de camper zagen we zoveel sterren, ongelooflijk zo mooi! Het was toen rond de klok van 23.00 uur.
Ik dacht: dat gaat goed komen vannacht. Helaas er waren rond de klok van 01.00 uur veel minder sterren zichtbaar.

De volgende morgen werden we wakker door de warmte, het is alweer 27 graden. Alles opgeruimd en de lege flessen water weer aangevuld. Het water is hier is goed te drinken.

Rond Lake Ohau bij Twizel hebben we ongeveer 80 km bij het meer gereden. De schaapjes blijven leuk. Het is heerlijk om het vandaag rustig aan te doen.

In Twizel de nodige huishoudelijke klusjes gedaan. Dan besluiten we om verder te rijden naar Lake Tekapo. Onderweg weer vele mooie vergezichten met miljoenen lupine’s.

Het weer wordt bewolkter en de temperatuur zakt. We zullen het wel zien wat het morgen gaat worden. Voor vandaag lekker uitrusten op de camping met een view op het meer. En de verse zalm gaat nu de pan in, dat zal lekker smaken!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

(door de verschrikkelijk trage verbinding slechts 2 foto’s vandaag)

6 december 2017, via Lindis Pass naar Omarama

Ojee, het miezert wat als we naar de Moeraki Boulders gaan. Eenmaal daar is het droog maar we trekken wel onze jassen aan want het is nu 17 graden.

Het viel niet mee om die mooie ronde stenen zonder toeristen te fotograferen, maar een fotograaf is geduldig. Ze wacht netjes tot alle Aziaten klaar zijn met elke centimeter die ze op de foto willen hebben.

We gaan richting de Lindis Pass, een beetje omrijden, maar de andere route hadden we al 2 keer gereden (alleen dat al: al twee keer gereden).
Het weer werd met het uur warmer en de weg was heerlijk rustig en stik mooi.
In het dorpje Alexandra gestopt voor een Pie en wat kleine boodschapjes.

De thermometer geeft ondertussen 29 graden aan.

De Lindis Pass is een prachtige route en met de miljoenen Lupines een prachtig gezicht. Deze bloemen noemen ze hier onkruid en met de vele gele brem zijn ze niet blij. Voor ons een kleine toevoeging aan de prachtige natuur.

We zijn na 409 km en 31,5 graden aangekomen op de camping van Omarama. Eerst met een Nederlands stel wat gedronken en ervaringen uitgewisseld. Om 19:30 uur werd het tijd om de biefstuk op de BBQ te gooien.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

5 december 2017, Dunedin dag 2

Gisteren zagen we een folder over een treintochtje naar de Taieri Gorge. Nou, dat leek ons wel wat.

De volgende morgen eerst een beetje uitgeslapen en rond de klok van 11.00 uur stonden we aan het loketje van het mooie station Dunedin.

De trein vertrekt om 14.30 uur dus nog wat tijd om te shoppen en lunchen.

We waren op tijd en de manager van de trein beloofde ons mooie plekken. Helemaal achterin in een wagon uit 1937. We konden dan buiten op het platform staan en hadden prachtig zicht op de Gorge.

Een mooie tocht van 2 uur heen en dezelfde rail terug.

Weer geen tijd en zin om te koken… KFC… eerste en laatste keer.

Het is thuis pakjesavond en we missen de beleving van de kleinkinderen. Gelukkig hebben we whatsapp.
Fijne avond allemaal!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

4 december 2017, Dunedin

!! Door een storing bij het bedrijf waar deze website staat, zijn we soms slecht bereikbaar. Excuses !!

We horen regelmatig van: We volgen jullie wel hoor maar weten niet altijd te reageren op hoe mooi het weer is. Nou, nu hebben wij dat probleem. Alles is hier zó mooi en hoe gaan we dat vandaag weer uitleggen?

Ik zal bij het begin beginnen.

Om half zes even uit bed om de maan onder te zien gaan en daarna nog heerlijk terug naar bed. Koffie gedronken met uitzicht op Surat Bay waar 2 zeeleeuwen heerlijk aan het spelen waren.

Nugget Point onze volgende stop. Nog meer zeehonden die speelden in de prachtige heldere zee. De vuurtoren met uitzicht was een herhaling maar dat mocht de pret niet drukken.
Ook de lepelaars waren, minder als de vorige keer, hier aan het nestelen. Op een afstand van 100 meter te bewonderen maar toch te ver voor mijn lens.

Na de koffie richting Dunedin. Onderweg de camping besproken en het steilste straatje van de wereld ingereden. Baldwin Street is een 350 meter lange weg met een stijgingspercentage van 35 procent! Vooraan geparkeerd en natuurlijk deze weg niet bereden.

Otago Peninsula, daar is Allans Beach. Mooie herinneringen daar dus tijd voor een stukje droomreis op herhaling. Allans Beach was weer net zo mooooooiii!!

De enorme zeeleeuwen die uit het water komen en hebben zelfs een pinguïnnestje gezien. Dat was zo lief! Twee kleine blauwe dwergpinguïns in een holletje.

Onze dag kon echt niet meer stuk. Peter heeft een drone-filmpje kunnen maken van dit stukje paradijs. We verlaten ook nu weer dit strand en rijden richting de the Taiaroa Head. Dit ligt helemaal aan het einde van de Peninsula (schiereiland).

Hier leven de Royal Albatrossen, Lepelaars, Stewart Islands Shags en veel meeuwen. Allen zijn aan het nestelen en vanaf de parkeerplaats heb je zicht op de meeuwen en de Stewart Islands Shags. Soms vliegen er Royal Albatrossen over en dat is dan wéér Kicken!

Snap je ons nu? Dit is weer zo’n dag dat je moe thuis komt, geen zin hebt om te koken en je hoofd voller dan vol is.

Van je afschrijven is dan een goed plan. Daarom schrijf ik dit buiten op de camping in Dunedin. De temperatuur is nu 22 graden (was vanmiddag 29)

Lieve groetjes van ons

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

3 december 2017, Surat Bay

Het is ook voor jullie een zondag, vandaar dat we wat later zijn…

Gisteren was ik nog even zwemmen, nou zwemmen? Heb gestaan in het water en de dolfijnen zwommen langs me heen. Kicken!! Helaas, tijd om weer verder te gaan.

De Cathedral Caves stonden op de planning maar we waren te laat ivm het getij om daar naar toe te kunnen. Ook zagen we een bordje met een waterval, doen we die toch. Tot we voor de McLean waterval stonden zagen we dat we deze al eerder hadden gezien. De boswandeling alleen was al mooi. Geprobeerd deze vast te leggen in een foto (hoor in gedachten de vogels zingen).

We rijden verder door de Chaslands, heuvelachtig met veel schapen. Dan komen we bij de Florence Hill Lookout. Een strand, ongelooflijk. We zagen daar nu twee mensen in het water. Hoeveel van jullie zouden daar willen liggen?
De volgende stop is weer een waterval, ook die hebben we gezien maar omdat het de meest gefotografeerde van Nieuw Zeeland is en we hebben tijd, gaan we hem nogmaals zien.
Ook nu gaan we weer door een regenwoud, krijg je nooit genoeg van. De Purakaunui waterval viel wat tegen, weinig water.

Newhaven is de camping waar we wilde staan en gelukkig hadden ze nog een plekje. Het Surat Bay strand ligt achter de camping. We hebben daar weer heerlijk gewandeld en genoten van de zeeleeuwen.

Al met al weer een mooie dag, wat zijn wij toch een stelletje bofkonten…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

30 november 2017, Stewart en Ulva Island

Ja, hoe omschrijf je een dag als vandaag? Op een eilandje ver weg met alleen de geluiden van vogels die je alleen gezien hebt in een natuurfilm. Natuurlijk waren er meer toeristen maar die probeerde ik zo veel mogelijk te ontwijken.

Moeilijk om dit via een foto weer te geven. De videorecorder heb ik, op Ulva Island 7 minuten gewoon aan gezet. De meest bijzonder vogelgeluiden staan erop en zo kon Peter ook een beetje meegenieten van mijn dag.

Eerst met de Ferry naar Stewart Island gegaan, het meest zuidelijke bewoonde eiland. Het was al kicken om daar gewoon te zijn! De Tuï vogels vlogen overal. Ben naar een outlook gelopen, erg stijl daar de wegen. Om 12.00 uur de watertaxi naar Ulva Island genomen.

Ulva eiland: één groot levend bos. Wat een beleving! Heb daar 2 uur rondgelopen met een onbeschrijflijk gevoel, wenste dat Peter erbij… maar ja, iemand moet de boodschappen doen.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

28 en 29 november 2017, Kinloch naar Bluff

Sorry van de dubbele mail van gisteren, had de website vanaf een telefoon bijgewerkt.

Gisterenmorgen eerst naar Coronet Peak gereden. Een skigebied waar nu niks te beleven viel. Toen een keuze maken tussen Queenstown, de bruisende stad of een mooie spectaculaire rit naar Kinloch… de keuze was bij 28 graden gauw gemaakt.

Het was echt, echt een hele mooie route en omgeving. Besloten dat we deze dag lekker vakantie houden.
Eerst geluncht en daarna lekker niks. Genoten van de omgeving en de zonsondergang.

Vannacht nachtfotografie. Helaas zat de bewolking wat tegen.

Vanmorgen 9.15 uur het mooie Kinloch weer verlaten, we rijden Thomas Thomson Scenic Drive (Glenorchy Queenstown road) nogmaals langs Lake Wakatipu naar Moke Lake. Helaas was de weg naar dit meer niet geschikt voor campers. Onder de koffie besloten om door te rijden richting Bluff.

Door Queenstown rijden en zie bij de Fergeburgers (wereldberoemd) nu al een rij staan (11:00 uur) en veel toeristen die weer naar deze klanten kijken. Een burgertent als attractie…

De SH6 Kingston road gaat eerst langs het meer Wakatipu, daarna na 159 km slaan we rechtsaf.

Onderweg in Lumsden heerlijke pies op, zie de foto en doorgereden naar Bluff.
Stirling Point. Het meest Zuidelijke puntje van de wereld. We hebben nu alle hoeken van Nieuw Zeeland gezien!
Noord: Cape Reinga (2017), Oost: East Cape (2015), Zuid: Stirling Point (2017), West: Milford Sound (2011).

Camping opgezocht en een tocht naar Stewart Island geboekt voor mij. De tocht staat er om bekend dat het vaak ruw is, alhoewel het nu rustig weer is. Maar Peter riskeert het niet en heeft morgen ook een dagje voor zichzelf.

En nu gaan we kaarten….

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

27 november 2017, Queenstown

Vanuit Wanaka de hoogste geasfalteerde weg in Nieuw Zeeland gereden om in Queenstown te komen. De scenische route was rustig en mooi. Ook hier veel gele brem en gekleurde lupinen te zien. Ook het weer zit mee, 28 graden. We denken aan jullie hoor…

Eenmaal in Queenstown heeft mijn wacje mij gebracht naar een hoogte van 1600 meter. De Remarkables met prachtige vergezichten. Op de berg een lunch gemaakt. Heerlijk om te kunnen koken, plassen en bakkies koffie zetten wanneer en waar we willen.

De bungeejump is hier een heel spektakel. Vele sprongen en dat was leuk om te zien hoe mensen toch zenuwachtig werden als ze eenmaal in dat gat van 42 meter diep kijken. We hebben onszelf op een ijsje getrakteerd. (Nee, stond niet op onze bucketlist.)

Op de camping gegeten en een avondwandeling gemaakt. Nog steeds rond de 20 graden. Peter wist nog van de vorige keer dat hier vlakbij brievenbussen staan. We hadden ze toen ook al op foto gezet en nu blijkt dat er nog meer staan. In allerlei leuke creaties.

Nog steeds leuk dat jullie ons volgen en bedankt voor de complimentjes over de foto’s en alle reacties.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

25 november 2017, Lake Wanaka

Nog aan het bekomen van gisteren, wat een mooie dag weer gehad. Gisterenavond miezerde het wat en rond de klok van 03.00 uur was het weer helder. Achter de caravan de Melkweg weer op de foto gezet. Ze worden steeds mooier.

‘s Morgens zagen we de Franz Josef en de Fox Gletsjer heel helder en dus mooi. Dat was weer een goede morgenfoto aan de kinderen.

Ook met Anneliese contact gehad over de expositie van fotoclub Fodipres. Mijn, maar ook alle andere foto’s hangen, en het is zeker de moeite waard om te gaan kijken (in Etten-Leur).

Wij gaan richting de Blue Pools gelegen aan de Haast Pass. Een vroege lunch gehad omdat we langs een zalmkwekerij kwamen en daar verkochten ze ook die overheerlijke “pies”. Met een verse zalmmoot in de koelkast rijden we verder.

Net voor we het Mount Aspering Park inrijden, was er een stop aan de kust om een wrak te zien. Niet gezien maar wel een mooie stop. Helaas, de zandvlooien weten ook de mooie plekjes te vinden.

De thermometer geeft aan dat het 25 graden is. We worden al aardig bruin in onze toeten.

De Blue Pools waren wederom ook weer mooi blauw.

Dan is het tijd om de volgende favorieten van ons lijstje te gaan bezoeken. Thunder Creek Falls en the Neck. Het zijn van die mooie half uur stopjes.

Maar the Neck, bij Lake Hawea, werd toch iets langer. Wat een view! De bergen, lucht en het water…

Aangekomen op de camping bij Lake Wanaka waar we de zalm met smaak opeten. Fijn weekend allemaal.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

22 november 2017, Hokitika

Wat een bijzonder land is het toch, ik blijf het toch zeggen hoor!
Vanmorgen de Hokitika Gorge bezocht. We reden eerst naar het Lake Kaniere om daar koffie te drinken. Een mooi meer maar het zicht werd een beetje minder omdat er geen zon was.

De Gorge, een diepe steilwandige kloof uitgeslepen door het water, was gorgeous! Zo prachtig blauw… zie de foto’s.

Helemaal happy na onze heerlijke lunch in de camper vertrokken we richting de glaciers. De wolken verdwenen en het lampje van de motor ging wéér branden! Balen, terug naar de camping en Apollo (verhuurder) gebeld. We konden bij een lokale garage de auto na laten kijken. Helaas hij zag wel dat er problemen zijn maar kan niet uitlezen wat voor problemen de auto heeft.

We hebben geprobeerd te eisen dat we een andere camper willen, maar dat is niet zo makkelijk. Morgen voor 10.00 uur horen we verder. Ondertussen hebben we ook contact gezocht met ons reisbureau.

Toch hebben we weer genoten van de zonsondergang in Hokitika .

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

19 november 2017, Springfield met panne

Als we wakker worden sturen we de kinderen bijna dagelijks een foto van de omgeving. We zeggen dan: goede morgen. Vandaag laten we hem aan jullie zien. Een mooie start toch?

Niet veel later komt er iemand aan de camper met de mededeling dat de voorband plat staat. Gebeld en binnen één uur was deze gewisseld. Dat viel niet tegen op een zondag!

We vertrekken zoals gepland richting de Arthur’s Pass.

We gaan langs de SH1 van Kaikoura naar Christchurch. Dan zie je pas hoeveel schade de aardbeving heeft aangebracht aan deze mooie snelweg. Veel oponthoud dus. We deden 2 uur over de eerste 30 km. Maar de route is mooi en het alternatief vele kilometers om. De Waipara Hills waren prachtig om die te hebben als uitzicht.

De lunch nemen we een in Oxford. Peter zag een bord van een bakkerij met pies (engels uitspreken aub). Die smaakte overheerlijk!

Vervolgens rijden we weer door maar op het dashboard gaat er een lichtje branden. Een rood van de accu en een oranje van de motor, maar die hadden we al eerder gezien.

Weer contact gezocht met de verhuurder. Wederom was er binnen een uur iemand van de Road Assistance. Deze kan het probleem niet verhelpen op deze zonnige zondag. Een paar kilometer terug hadden we een camping gezien en daar staan we nu.

Na nogmaals contact met de verhuurder de toezegging gekregen dat we morgenvroeg voor 10 uur een bericht krijgen hoe nu verder. We zijn blij dat we direct na aankomst een lokale simkaart hebben gekocht. Die is in dit soort omstandigheden van grote waarde.

We zijn dus gestrand in Springfield en staan op een kleine camping. De zon schijnt uitbundig dus zit er niks anders op dan een middagje zonnen…
De tweede foto is onderweg genomen op de SH1.

Nog twee foto’s van Kaikoura, een macro van zeewier en een van de kelp die door aardbeving nu boven waterniveau leeft.

We zien dat de site druk bezocht wordt en dat vinden we leuk.
Groetjes vanuit een zonnig mooi Nieuw Zeeland.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

18 november 2017, Kaikoura dag 2

Wauw, voor een derde keer gezwommen met héél véél dolfijnen! Peter besloot om te kijken en ik zou gaan zwemmen/snorkelen. Het weer was goed, droog en wat wind. Het pilletje voor Peter werkte goed.
Ik mocht, in tegenstelling tot de andere keren, wel dik een half uur in het water. De andere keren mocht je 2 of 3 keer een kwartiertje. Met een wetsuite aan had je geen kou. Ik moest aan de serie “Flipper” denken en zong dat bijna de hele tijd in het water. Door de snorkel werd dat “singing with the dolphins”.

Toch reageerde de dolfijnen hierop en dat was zo kicken! Door mijn enthousiasme kreeg ik wat zout water naar binnen. Even bekomen op de boot en weer gauw terug. Snorkelend zie je de dolfijnen langs en onder je zwemmen en dan ineens ook de boot… lachend kon ik weer verder.
Erg vermoeiend om een half uur te zwemmen/zingen maar die moeheid merk je pas later. Na het aankleden was er chocomelk en koekjes en kregen we tijd om te fotograferen en/of te filmen.

De dolfijnen waren vrij kalm maar dat mocht de pret niet drukken. Ook nog een albatros gespot.
Vol adrenaline toch blij dat we weer aan wal stonden. Op de camping koffie en natuurlijk snel even de filmpjes/foto’s bekeken.

Een heerlijke warme douche en even cool down…
‘s Middags nog wat rondgekeken bij de nieuwe haven. Door de aardbeving was deze flink verwoest en vorige week pas weer open gegaan.

Als afsluiting van Kaikoura nog even naar de peninsula, genieten van ons gevoel.
En vanavond haal ik ons eten: Pizza. Oh nee, het zijn Fish and Chips geworden! Wel vet… maar heel lekker.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

16 november 2017, Pohara naar Kaikoura

Vandaag zetten we koers richting Kaikoura. Half december gaat de SH1 open. Deze is nu nog dicht sinds 13-11-2016 vanwege een 7,8 aardbeving. Vandaar nu nog de alternatieve route.
Als je heel de dag op de weg bent zie je heel wat. De bloeiende gele brem maakt de route nog vriendelijker. Het zonnetje zagen we vanmorgen even maar daarna niet meer.
We zien wat kleine ongelukjes en heel veel wegwerkzaamheden. De levende stoplichten staan bij elke klus en als wij mogen doorrijden worden we altijd vriendelijk begroet. Wat een vriendelijk volk hier.
Ook ik wilde vriendelijk zijn en vroeg aan drie grote mannen, die bezig waren om een band te verwisselen bij een vrachtwagen, of ik moest helpen. ?? Wat een lol onderweg.

En dan hoor je een nummer op de iPad en wordt je even stil, stil met je eigen gedachten. Ik denk aan bekenden… Wat hebben we het toch goed, wat een rijkdom en wat een heerlijk gevoel om hier zorgeloos in Nieuw Zeeland te kunnen zijn.

Peter rijdt lekker door en we zien wel wanneer we stoppen. Hij heeft er al 200 km gereden als we om 15.00 uur de Lewis Pass inrijden. We zien wat besneeuwde bergtoppen én de zon gaat schijnen…
Bij Hanmer Springs besluiten we om door te rijden. Nog 100 km.
Om 18.00 uur rijden we de camping op in Kaikoura. Yeaaaah!!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

15 november 2017, Pohara en omgeving

Terwijl wij langzaam wakker werden hebben we twee kleinkinderen naar bed gebracht. Geweldig toch die telefoons van tegenwoordig.
Ik was eerder uit bed dan Peter en ging met camera naar het strand. Dat was 13 meter lopen… even later kwam Peter met een bakkie koffie het strand op. Dat is vakantie!

Waterval Wanaui was het eerste doel. Een mooie wandeling door het regenwoud van het Abel Tasman Park. Een krachtige waterval. Veel gespetter.

Daarna nog een kleine en een grote wandeling gemaakt om vervolgens de Waikoropupu Springs nogmaals te bezoeken.
Deze spring heeft het helderste water ooit gemeten en een constante temperatuur van 11,7 graden.
Ruim een uurtje gekletst met een Duits meisje en een Franse jongeman. Ze waren allebei alleen aan het reizen. Heerlijk om niet naar de tijd te hoeven kijken. Om 19.30 uur weer terug op de camping, gegeten en ik stond alweer op het strand. Mooie afsluiting van deze dag.

Morgen? We zien het wel. Houdoe.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

14 november 2017, Picton naar Pohara Beach

Vanuit Picton de Queen Charlotte Drive gereden, geen straf voor mijn wacje. De planning is Pohara Beach en om daar te komen, komen we langs Nelson. Een stadje aan het begin van het Abel Tasman Park. We hebben daar koffie gedronken op het strand, net als 7 jaar geleden. Helaas was het nu eb en geen zon. Dan ziet alles er toch anders uit.

Maar de reis gaat verder en we mogen weer een fantastische route rijden dwars door het Abel Tasman Park. Wat een vrijheid, en wat heerlijk dat mijn manneke mij naar al die mooie plekjes brengt…
Een bord met: Hawkes Lookout Walk. Even stoppen dan maar; een pad met mooi uitgeslepen stenen door het water brengt ons naar een mooi uitzichtpunt. Het is hier nu wat nevelig (we staan immers in een regenwoud) en daarom is het uitzicht niet zo… maar wel die ene boom. Prachtig, er zaten twee vogels in.

Aangekomen op de camping aan Pohara Beach, besluiten we de Waikoropupu Springs te bezoeken. Deze stond op het lijstje en de campingbaas zei dat deze bron het beste ‘s morgens of ‘s avonds bezocht kon worden.

Nou, die was zeker de moeite waard!! Zeg nou zelf? Ongelooflijk mooi!! Geniet van de foto’s, wij genieten hier verder… wordt vervolgd…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

12 november 2017, Te Awaiti

We werden al vrolijk wakker door een appje van het thuisfront, een filmpje van Renske. Wat een uitkomst dat whatsapp. Zo ver van huis en toch zo dichtbij.
De weathersite gaf aan: een beetje regen. Net als bij ons, als je richting strand gaat, trekt de lucht meestal open.

We staan nog steeds op dezelfde camping omdat we van hieruit makkelijk op het strand komen. Vandaag doen we Te Awaiti aan. De route is ook prachtig en zien wederom duizenden, duizenden schapen. Zelfs op het strand.
De camper staat tegen de kustlijn en we drinken onze koffie.

‘s Middags gaan we nogmaals naar Cape Palliser, gewoon omdat het kan! We wilden nogmaals genieten van deze omgeving. Oh, we krijgen hier geen genoeg van, maar om half 5 is het toch tijd om te gaan.

De gele lupine’s bloeien in grote getale en de laatste bloem is gespot hier in het dorpje. Weet iemand welke plant dit is? (Met dank aan Tino: Koningsprotea ookwel bekend als Reuze Protea of Honingpot.)

De overtocht hebben we geboekt voor morgen kwart voor drie en de camping in Picton is besproken.
We gaan het Noordereiland verlaten.

Tot vanaf het Zuidereiland.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

11 november 2017, Cape Palliser

Verslag van vandaag, 4 letters : WAUW (zie de foto’s)

Echt, een geweldige dag gehad! De weg naar de kust 30 km en vervolgens langs de kust ook 30 km. Tjonge tjonge wat een route!
Eerst naar de vuurtoren, Cape Palliser Lighthouse. Om boven te komen moet je een trap van 252 treden overwinnen. We zijn allebei boven gekomen en genoten van het uitzicht. Beneden zien we de geweldige, spectaculaire, kustlijn met de zeehonden en de golven.

Even later drinken we koffie met de zeehonden als uitzicht. Genieten? We genieten enorm.

Weer een stukje verder parkeren we de camper en eten onze boterhammetjes met een bal gehakt op. Dan gaan we op een rots zitten en aanschouwen een natuurfilm. We laten David Attenborough onze film inspreken.

Ook de Putangirua Pinnacles, een grijze rotswand met pinnen, staan op het lijstje. Een tocht van 1,5 uur staat er… Peter gaat niet mee. Ik wel, maar het was afzien.
Langs een bospad omhoog en langs de rivier terug.

De terugweg is nog net zo mooi, de zon schijnt mooi over de heuvels met de duizenden schapen en runderen.

Wij eten Fish en Chips, en die smaakte heerlijk. Verslag is klaar, nu nog een tweehonderd foto’s uitzoeken.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

8 november 2017, Te Puia en Redwoods

Wakker worden met een flinke regenbui, dus nog maar even lekker blijven liggen. Om 10.00 uur klaart het op en zijn we klaar voor het geiserpark Te Puia.
In 2011 waren we er al eens geweest, maar we wilden het graag nogmaals zien.
Ook in het park is de kiwi vogel te bewonderen. Als je je ogen even laat wennen aan de donkere ruimte zag je inderdaad de kiwi (achter glas) uit een holletje komen.
Oh wat een bijzondere ervaring.

In de middag kwam ook de zon door en met de blauwe lucht kwam de grootste Pôhutu geiser mooi tot zijn recht.

Daarna de Redwoods forest bewandeld, wat zijn ze machtig mooi groot (sequoia).
Besloten om vanavond de Redwoods Treewalk by night te doen. De aardappeltjes met broccoli staan nu te koken. We eten er een heerlijk stukje zalm bij.

21.15 uur, net terug van de Treewalk, heel apart. Je loopt op 12 meter hoogte over loopbruggen over een lengte van 543 meter lang boven de grond. In de bomen hangen prachtige lampen.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

7 november 2017, dagje rijden naar Rotorua

Gisterenavond ben ik, Jacqueline, naar de glowworms gaan kijken. Achter onze staanplaats zaten ze onder een brug. Gratis te bewonderen en foto’s maken zoveel als je wilde… geen foto gemaakt.

Het is nu half negen in de ochtend en we rijden alweer. Peter rijdt en ik begin alvast aan het verslag. We hebben een hele koude nacht gehad. Bleek dat er een koude zuidpoolwind over het land waaide.

Even later klopt Peter op zijn shirt…. daar staan allemaal deze tekens op: ✌️ koffie dus!

De rit gaat verder en we komen voorbij Auckland. Blijft een mooie skyline.
In Huntly maken we een stop voor boodschappen en koffie. Het is inmiddels half drie.

Het gaat goed zegt mijn wacje en we rijden de hele geplande tocht van 480 km verder.
Onderweg hadden we point of vieuw in de navigatie: Blue Springs. Dat was even lekker om de benen te strekken, nu verder naar de camping: Blue Lake.
We lachen om al de blauwtjes want op de radio horen we het nummer Mr. Blue Sky.

We zijn op de eindbestemming voor vandaag, Rotorua

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

6 november 2017, Waipoua forest

Vanuit Rawena, blijkt een van de oudste stadjes van Nieuw Zeeland, gaan we de Koutu boulders opzoeken. Een kleine tocht zei de vriendelijke mevrouw van de camping maar bij laag tij kun je daar de bijzondere ronde stenen bewonderen. Ook een mooi uitzicht bij de Signal Station Road aan de kust.
We hebben ze allebei bezocht, en bepaal zelf of jullie het de moeite waard vonden.

De weg gaat verder in het Waipoua Forest, waar de grootste Kauri boom staat.
De Tane Mahute is een boom waar je WAUW tegen zegt als je hem ziet staan. Diameter 491,6 cm. Omtrek 15,44 meter! Geschatte leeftijd tussen de 1250 en 2500 jaar. Helaas kun je er niet mee knuffelen… gelukkig hebben we de foto.

Besloten dat we vandaag een rustmiddag inlassen. Lekker op de camping aangeklooid en natuurlijk de verslagen bijgewerkt. Jullie zijn dus weer up to date.

Bedankt voor reacties die jullie geven, ook leuk voor ons. Groetjes.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

5 november 2017, Ninety Mile Beach

Al om 08.00 uur waren we vandaag op het Noordelijkste puntje van Nieuw Zeeland, Cape Reinga. De vuurtoren ligt in een prachtige omgeving. Omdat we zo vroeg waren konden we heerlijk genieten van de rust, de omgeving en op ons gemak filmen en fotograferen.

Koffie gedronken en verder naar Spirits Bay, die we als tip meekregen. Het bleek een goede tip. Om daar te komen eerst een (uitdagende) gravelweg van 15 km. Een strand van hele kleine schelpjes die een gloed hebben van zalmroze, heel bijzonder. We wandelen een stukje over dit geweldige strand.

Ook de Sanddunes stonden op ons must-do lijstje. Daar aangekomen zien we dat de duinen echt heel hoog zijn! Om die te beklimmen was een flinke kluif. We kwamen dus ook maar halverwege, en nee we zijn niet gaan glijden. De sandboards kon je huren voor $ 15 (9 euro) maar als borg moest je je paspoort of rijbewijs inleveren.

Als we verder rijden richting het begin van de Ninety Mile Beach zien we een bord: Ninety Mile Beach 10 km… ook een gravelweg maar dat houdt ons niet tegen. We parkeren de wagen netjes zoals het hoort, want met de camper mag je er niet op. We lopen het strand op en twee jongens roepen, pak je auto! Gaaf hier! Ja, maar wij zijn met de camper… waarop de jongen zegt: “a hole bus just drive on the beach!!“
Peter gaat de camper halen en rijdt op de Ninety Mile Beach!! Kicken!
Samen met die jongens hebben we lol als kleine kinderen.

Nou, we kunnen terugkijken op een géwéldige dag. Met een volle tank en etenswaren gaan we richting Kaihu. Onderweg gaan we op zoek naar de grootste Kauri tree. We weten nog niet waar we gaan overnachten en dat maakt het zo leuk. De weg is mooi en blijven genieten.

De navigatie geeft aan dat we met de Ferry verder moeten, oh jee, als die nog maar vaart. Lachend rijden we de Ferry op, dat is mazzel. Aan de andere kant komen we aan in Rawene.
Camping aanwezig en we kunnen jullie nu vertellen dat we daar overnachten.

… en waarvan zij liggen dromen… nou jullie kunnen wel raden…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

3 november 2017, Waitangi 2

Vandaag gaat Peter naar de tandarts. Hij heeft in het vliegtuig een kies afgebroken bij het eten van wat pinda’s. Ja, dit had eerder bij mij kunnen gebeuren… In Paihia een afspraak kunnen maken. Half drie kon hij terecht.

Tot die tijd gaan we op zoek naar de Wharepoke Falls. Een tochtje van ongeveer 18 km rijden. Parkeren bij Hongi Hika park waar Peter zijn eerste drone-opnamen maakt. Om bij de waterval te komen moeten we 1 km wandelen door een bos, met mooie boomvarens en tal van andere prachtige bomen. Geen straf dus.
Bij de waterval heerlijk op ons gemak gefilmd, gedroned en foto’s gemaakt. Ik wordt ondertussen weer belaagd door een paar zandvlooien!!

Tijdens de terugwandeling maak ik een foto van een boom, die volgens een voorbijganger de puriritree heet. We raken aan de praat en deze oude man vertelt met respect over zijn leven. Een triest en toch zo mooi verhaal, ik kreeg kippenvel. Hij liep met ons verder en we praatten gezellig door.
Een tip kregen we mee als we naar Cape Reinga gaan: Spirit beach, een bezoekje waard!

Bijna half twee, we gaan naar de tandarts… een uur te vroeg… dan maar even shoppen… de ansichtkaarten voor de kleinkinderen zijn onderweg.

Gelukkig viel de behandeling bij de tandarts mee. En terwijl Peter daar was heb ik wat foto’s gemaakt van de strelizia, die hier nu rijkelijk bloeien.
Op de camping, dezelfde als gisteren, wasje gedraaid en op ons gemak alles geüpload.
Een heerlijk gegrild kippetje ligt op ons te wachten om opgepeuzeld te worden, dat zal wel smaken…

Groetjes vanuit de Bay of Islands.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)