16 december 2017, weer THUIS!

En dan…. zijn we weer thuis!

Dondagavond (voor jullie) om 8:30 worden we opgehaald door de shuttlebus die ons naar het vliegveld van Christchurch brengt. Vervolgens om 10 uur vertrokken naar Auckland. Om 15:00 uur vertrekken we richting Hong Kong. Daar aangekomen een pauze van ruim een uur of 3. De één na laatste etappe is die richting Amsterdam. Eerst een bakkie en dan de trein naar Etten-Leur. Zaterdagmorgen om half 10 kunnen we de kinderen en kleinkinderen eindelijk de knuffels geven…. en ontvangen natuurlijk.

We kwamen thuis met 536 GB data met daarin onder andere 3900 foto’s. Met de camper hebben we in totaal 7119 (waarvan 2 door Jacqueline!) kilometer afgelegd. Na ruim 48 dagen eindigt hier onze reis…..
Klik op het kaartje en zie waar we allemaal geweest zijn deze keer.

We vonden het verschrikkelijk fijn dat jullie met zo veel ons gevolgd hebben. Gemiddeld hadden we zo’n 40 unieke lezers per dag! En dat voor een stelletje Brabo’s. Dank jullie wel en graag tot een volgende keer! Wie weet, komt er nog wel een filmPJE!!!!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

12 december 2017, Akaroa dag 2

Zwaar bewolkt, af en toe regen, een graad of 15.
Vandaag dus niet zoveel gedaan.
Nog wel geprobeerd naar het Lighthouse te rijden, maar halverwege een bordje “Not suitable for campervans”. We hadden al grote stukken met ruim 20% gehad. Er was nog ruim 8 km te gaan…. dus… Gaat sPeet niet te voet doen.
Dan nog maar even langs de bakker en terug naar de camping.
Dan weet je dat ze op pad gaat met de camera…
Een middagje achter de PC en zij gaat via een heeeeeel steil padje terug naar het dorp.
En koken doet ze ook nog… Lamb steak met gebakken aardappels…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

7 december 2017, Mount Cook

Als er al een paradijs bestaat dan waren wij daar vandaag!

Gisterenavond hadden we nog eens goed op de weersite gekeken. Morgen is er prima (=helder) weer voorspeld bij Mount Cook. We zitten daar maar 100 km vandaan dus besluiten we dat te gaan doen. In 2011 hebben we daar 2 dagen gewacht op goed weer en niet gekregen. In 2015 hebben we deze tocht ook gedaan, maar met beduidend minder goed weer. Dus op tijd uit bed en gáán met dat ding.

Nu rijden we deze route voor de zoveelste maal maar het is één van de mooiste van dit land. De wolken hangen nog een beetje laag, maar het trekt al snel op. Bij mijn (Peters) lookout de eerste stop. We rijden langs Lake Pukaki. Nog meerdere (foto/video-) stops zullen volgen. Redelijk snel komt er vrij zicht op de hoogste berg van dit land.

Dan naar de start van de Hooker Valley track. Een tocht van 6 km naar het Hooker Lake. Via een prachtig aangelegd pad en via 3 swingbridges kom je daar. We startten tegen 11 uur en met de vele foto / video / uithijg momenten zijn we er net voor drie uur. De foto’s zeggen genoeg denk ik. De temperatuur is hoog maar door de straffe wind in het dal is het warm, maar aangenaam. Om half vier gaan we, een klein beetje uitgerust aan de terugtocht beginnen. Om kwart over vijf zijn we bij de camper… en nu eerst drinken! (achteraf hadden we toch iets te weinig meegenomen).

Dan even naar de Tasmanzee. Op de laatste foto zie je afgebroken stukken gletcherijs.

Tegen half acht arriveren we op de camping aan de kop van Lake Pukaki. Eerst even douchen…. dan gaat mijn kokkin aan de slag met de hamburgers. Ik wijs haar nog even op de zonsondergang….. al kauwend op een broodje maakt ze de laatste foto’s voor vandaag. Timing?

Uitzonderlijk is dat het nu, rond 9 uur, nog 25 graden is. Zijn we hier niet echt gewend.

Vannacht zal er nog wel een sessie volgen want we zijn vlakbij één van de donkerste plekken op de wereld.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

2 december 2017, Curio Bay dag 2

Vanmorgen was mevrouw al weer vroeg uit bed. Foto’s maken natuurlijk. Helaas geen koorleden met smoking. Foto 1 en 2.

Omdat we 2 nachten hier blijven kunnen we rustig aan doen (alsof we dat al niet een paar weken aan het doen zijn). De eerste wandeling naar het strand (foto 3) om de dolfijnen te zien. En ja hoor. Je ziet ze wachten op een golf om daarin mee te “surfen”. Foto 4 (als je goed telt zie je er 7).

Dan terug naar de camper voor de lunch en dan weer aan de wandel. Het water is vrij rustig dus niet al te veel spetterende golven vandaag. Zullen we nog richting pinguïnstrand? Ja, maar we weten nog een plekje waar je ze van bovenaf zou kunnen zien. We staan nog geen 5 minuten op dat plekje en wat denk je… komt een koorlid aangelopen. Blijkbaar is z’n kleding vies, want er wordt uitgebreid gewassen. Daarna loopt ie door om zijn kroost eten te geven. Dat zien we deze keer niet.

Oh ja, fijn weekend allemaal. Het onze is al halverwege. Zij gaat nog even zwemmen met een paar dolfijnen… gewoon… omdat het kan!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

1 december 2017, Curio Bay dag 1

Vanochtend lekker aangekeuteld en vertrokken richting Invercargill voor de noodzakelijke boodschappen.
Toen zijn we op bezoek geweest bij een sloperij. Sloperij? Ja, een vrouw met Nederlandse roots heeft een man die een sloperij heeft en zij verzamelde alle oude prullaria. Uiteindelijk heeft ze een heel dorpje verzameld. Geweldig om te zien deze Demolitian World. Urbexen in Nieuw Zeeland.
Daarna, met natuurlijk een korte lunchstop, richting onze eindbestemming voor vandaag. Hiervoor komen we langs Waipapa. Een vuurtoren met een mooi uitzicht.

Dan door naar Curio Bay. Hier zijn we in 2015 ook geweest maar het is hier uitzonderlijk mooi, vandaar dat we het nog een keer doen. De thermometer werkt ook vandaag weer heerlijk mee. Direct na aankomst gaat mevrouw het water in. Ze wordt hierbij, zoals verwacht, begeleid door een tiental Hectors dolfijnen. Die beesten zijn nu op zoek naar watjes, want morgen zal ze weer wel gaan zwemmen.

Dan gaan we op zoek naar de pinguïns. Vorige keer hadden we al gezien hoe ze hun kleintjes te eten geven. Nu zijn ze nog maar net uit het ei en is er wat frequenter zicht op deze beestjes. Helaas, nu ff niet. Dan maar even naar de camper, want eten hadden we onszelf nog geen tijd voor gegund. Muts gaat, met nog de laatste hap in haar mond, al weer terug naar de pinguïns. Ook bij het tweede bezoek laten ze zich niet zien. Volgens de ranger zijn er nog maar een stuk of 5 die hier nestelen. Morgenvroeg om een uur of half zeven weer een kans….

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

26 november 2017, Lake Wanaka

Lake Wanaka, bekend om de boom in het water. We hebben hem ook op de foto gezet en daarna heerlijke kebab op.

Maar gelukkig hebben we meer gedaan vandaag. Een gravelweg ingereden die ons door een mooi schilderij leidde.

Deze gravelweg hadden we al eerder gereden en na 15 km opgegeven. Nu gaven we het op na 40 km. De laatste 10 zou ons niet zoveel nieuwe aspecten van het schilderij meer laten zien (vertelde een local). En we zouden nog eens door 9 “fords” (doorwaadbare riviertjes) heen moeten. Gemiddelde snelheid van de hele tocht zo’n 15 à 20 km per uur.

Op de terugweg nogmaals een dronefilmpje gemaakt. De drone heeft ons al rijdend gefilmd. Vervolgens is de weg geblokkeerd…. eerst koeien en toen een kudde schapen…. Vinden wij dat erg? Nee dus.

Time to move on babe!

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

24 november 2017, in de wolken@Franz Josef

Eerst gaan we mijn zus feliciteren met haar verjaardag! We hebben haar al gesproken en wensen haar een fijne dag in het sprookjesbos.

We waren allebei lekker vroeg wakker… hebben er weer zin in!

Om half negen rijden we de camping al af richting de gletchers. De weg voert ons langs de westkust omlaag. Ik zal vandaag niet zeggen hoe mooi het was…

Er gingen geen lampjes branden… o jawel…. dat het tijd was voor koffie….

Trouwens, het is vandaag volledig bewolkt, maar de temperatuur is aangenaam, zo’n 17 graden.

Op een gegeven moment rijden we Whataroa in. Oh ja zegt koffie-juf. Hier is een tocht die ik graag wil doen. We stoppen bij het bord dat aangeeft dat je hier kunt boeken. Met een big smile komt ze terug en ik weet genoeg.

Ik ken mensen die doen een foto-dagje Biesbosch en mogen blij zijn als ze er 1 zien…..

Wat dan wel? Een tocht van bijna een half uur met een jetboat over de rivier. We gaan op weg naar….. witte reigers.

En niet een paar, een derde (dat zijn er een stuk of 50) van de Nieuw Zeelandse populatie van deze bijzonder mooie vogels broeden in dit gebied. De jongen die ze hebben zijn ongeveer 3 weken geleden uitgekomen. Ik hoef de kenners niet uit te leggen dat die fotografe die ik bij me heb zo’n beetje volledig uit haar dak ging. Ik denk dat de foto’s voor zich spreken.

Daarna richting de Franz Josef glacier. De prachtige wolkenloze vergezichten die we twee jaar geleden hadden zijn vandaag zoek. Deze keer beperken we ons tot slechts een goedkope voettocht door het dal. De route is echter voor een groot gedeelte omgelegd, maar de gletcher is bereikbaar. Vandaag tot op 750 meter.

Hierna terug naar de camping. Ze heeft nog wat te doen…. veel foto’s uitzoeken…..

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

23 november 2017, Hokitika dag 2

Vanmorgen werden we om 8:30 gebeld door de verhuurder Apollo.

Er komt een andere camper vanuit Christchurch. Wanneer precies is niet duidelijk, maar zal zo rond de middag zijn. We worden op de hoogte gehouden.

Wij ondertussen aan de gang om de camper leeg en schoon te maken. Het is bewolkt maar zeker droog dus ons hele hebben en houden leggen we buiten neer. Weet je hoeveel spelletjes je op een dag kan spelen op een iPad? (antw: Tot de batterij leeg is).
Jacqueline vermaakt zich met de camera rondom de camping.
….
Dan wordt het 19:00 uur en jawel, komt een camper aanrijden.

We laden binnen een uur de camper weer in en gaan richting het dorp…. we doen ons weer tegoed aan fish & chips. Pikken gelijk de laatste zonsondergang mee…

En zo meteen slapen en morgen gaan we op pad…. fingers crossed.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

21 november 2017, Arthur’s Pass

The journey continued…
Vanmorgen lekker op tijd uit bed. We hebben er weer zin in.

Via de Arthur’s Pass gaan we richting Westkust aan de Tasmanzee.
Heerlijk op ons gemak met vele stops de ruim 200 km afgelegd. De vorige keer hadden we deze pas al een stuk gereden. Toen echter vanaf de westkust. Hoe vervelend ook voor jullie, het was weer prachtig.
Uiteindelijk in Hokitika een mooie camping direct aan het strand gevonden.
En nu ga ik even stoppen want we gaan eten, en dan gaan wij genieten van de zonsondergang.

Zo de magen weer gevuld en de son sien sakken…. droomplaatje!
Laatste foto uitgezocht en we kunnen jullie weer pesten met een paar mooie afbeeldingen van dit even zo prachtige land.

Tot de volgende keer maar weer.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

20 november 2017, Springfield, Christchurch, Springfield

We maken er niet al te veel woorden aan vuil.
Uiteindelijk is de camper opgehaald en gerepareerd in Christchurch.
Om 5 uur klaar en weer terug naar de camping waar we de vorige nacht ook hebben gestaan.
The fantastic journey will continue….

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

17 november 2017, Kaikoura dag 1

Hoe zal ik deze dag nu weer eens beginnen…..

Eerst rustig wakker geworden. Blijkt dat die Muts van mij vannacht weer een uur heeft buitengestaan. Niet omdat ze dat moest van mij of zo, maar er wordt gewacht op een mooie foto van de Melkweg. De ultieme hoopt ze nog te kunnen maken.

Vervolgens na het ochtendritueel zit er maar één ding op: koffie drinken op Kaikoura Peninsula. Aan het einde van de Fyffe Qauy is een parkeerplaats waar we al meer vertoefd hebben. Onderweg hierheen (6 km vanaf de camping) eerst gestopt voor het bespreken van de attractie voor morgen. Onze hondstrouwe volgers weten al wat er staat te gebeuren.

We smeren ons goed in en zetten een petje op: de zon laat zich vandaag uitbundig zien!?

Het hele gebied waar we nu zitten is een jaar geleden tijdens de aardbeving letterlijk tot zo’n 70 centimeter hoger komen te liggen. Dat heeft weer tot gevolg dat het water zowel bij eb en vloed een stuk lager ligt. Raar om te zien, maar voor zover wij kunnen inschatten weinig gevolgen voor de natuur. Alle voor ons bekende dieren zijn nog steeds aanwezig. Ook de grote kolonie zeehonden is er nog steeds. We maken dus weer die fantastische wandeling. Dat wil zeggen de hele dag doen over een kilometer of 8.

Voor hen die wel eens bij ons thuis zijn geweest herkennen de foto uit 2011. Ook deze rotsformaties lijken de beving te hebben doorstaan.

We wisten niet dat een kolonie broedende zeemeeuwen zo interessant kon zijn. Zie de foto.

Een eind verder kunnen we naar hartelust gebruik maken van de drone. Weinig mensen en geen verstoring voor de aanwezige fauna…. dacht ik. Twee zwarte scholeksters hadden het duidelijk moeilijk met de aanwezigheid van die vreemde vogel. Ze deden erg hun best dat ding weg te krijgen. Daarom maar besloten te landen en een uurtje verder nogmaals te proberen. Hetgeen gelukt is.

Ik voel me hier enorm “thuis”. Dit is zo’n rustgevende prachtige fantastische natuurlijke plek…… amper woorden voor.

De vorige keer dat we hier waren moesten we vanwege de opkomende vloed nog een steil pad beklimmen en bovenlangs terug. Dat hoefde deze keer niet. De route terug was nu door de lage waterstand ook begaanbaar.

Helaas aan het einde van de dag raakt het redelijk dicht bewolkt zodat we besluiten ons “diner” gewoon op de camping te gaan nuttigen. Indien het nog opklaart rijden we wel even terug…..

Dat is dus niet gebeurt. De bewolking wordt dikker, maar het blijft wel droog. En terwijl ik nu naar buiten kijk zie ik een paar spetters.

Oh ja, voor de nieuwsgierigen….. lees het verslag van morgen…. dan weet je wat die attractie inhoudt.

Fijne vrijdag allemaal en alvast fijn weekend. Dat van ons is al begonnen…

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

13 november 2017, Overtocht naar Zuidereiland

Vandaag een rustige dag.
Vanmorgen om 5 uur stond de wekker. Formule 1 circus vindt ik wel leuk om te volgen. Uiteindelijk, vanwege de slechte internetverbinding, alleen geluisterd naar het commentaar en zo de wedstrijd toch kunnen volgen.

We werden pas om 9 uur wakker, maar dat bleek ruim op tijd. Om 10 uur wordt je verwacht de camping te verlaten.
We zijn op ons gemakje, langs, hoe kan het anders, een prachtige route (SH2) van Martinborough naar Wellington gekacheld. Onderweg natuurlijk nog wel een bakkie gedaan.
Bij de boot hebben we gewacht tot we om 13:45 het schip in konden.
Zoals op de Interislander-site reeds gemeld kan het zijn dat het schip eerder vertrekt dan gepland. Dat was dus ook zo.
Wind?? (Cook Strait) Hoe kom je erbij. Voor de zekerheid had ik maar een pilletje ingenomen. Al met al werden we niet ziek. We genoten van het zonnetje en de wind. Bijna bij Picton werden we zelfs vergezeld door een paar dolfijnen! Na ruim drie uur varen rijden we om 17:40 in Picton de camping op.
Morgen gaan we dus verder op het Zuidereiland. We gaan richting Collingwood.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

10 november 2017, Tongariro naar Martinborough

Vandaag wilde mevrouw de Desert Road rijden. Dat betekende een stukje terug, maar waar heb je anders een camper voor. Dan eerst ook even terug naar de stoeltjeslift in Tongariro National Park. Vanwege het weer, best wel fris en laaghangende bewolking, was de lift niet in werking. Vorige keer hebben we hierboven gewandeld in een “maanlandschap”. Omdat het nu nog vroeg in het seizoen is ligt daar nu volop sneeuw (zie de foto’s van gisteren).
Daarna, na het dagelijkse bakje koffie, door richting Desert Road. Schijnt bekend te zijn van de Lord of the Rings. Mooie weg zonder enig dorpje of zoiets.
Vervolgens door richting Manawatu Gorge Walk. Die stond ook op het lijstje. Bij aankomst in het bijbehorende dorpje: “Gorge Walk: Closed”.
En nu? Gaan we weer naar Castle Point? Uiteindelijk na teamoverleg besloten dit niet te doen. Kan niet mooier zijn dan de vorige keer. En we hebben nog wat in de planning staan op het Zuidelijke deel van dit Noordereiland.
We zetten koers richting Martinborough alwaar ik nu dit verslag zit te maken.
Als het vrouwtje zo terugkomt van een korte wandeling kunnen de foto’s voor vandaag worden geselecteerd en dan kan dit verslag het web weer op.

Trouwens we hebben ook een pagina gemaakt met alle foto’s bij elkaar. Voor de liefhebbers zullen we maar zeggen.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

9 november 2017, Tongariro National Park

Vandaag gaan we richting Tongariro National Park. De tocht is niet zo heel lang. Een kleine 200 km.
Op tijd zorgt mijn assistente voor een bakje koffie. Aan mij de taak een leuk plekje te vinden om dat op te drinken. Is ook vandaag weer gelukt. Zie foto 1.
Onderweg nog een korte stop voor de nodige boodschappen.
Aangekomen in het park gaan we een geplande wandeling maken. We gaan naar de Taranaki Falls. Volgens het bordje een tocht van een uur heen en een uur terug. Volgens het bordje dan….
Die 2 van Ermens doen over de heenreis bijna 2 uur. Waarom? Omdat onderweg prachtige vergezichten gefotografeerd en gefilmd moeten worden. Ook wordt de drone ingezet. DIT is voor ons Vakantie. Lekker aankeutelen Meezun2en.
De waterval was zeer de moeite waard. Ook de terugtocht (langs een andere route) was de moeite waard. Op deze manier wordt mijn conditie ooit nog eens wat.
De camping in het dorp was reeds vol en ook een camping iets verder was vol. Niet getreurd, dan richting Ohakune, daar waren we in 2011 ook geweest,

‘s Avonds zou de schrijvers dezes een keer koken.
Laat er nou net een kebab-tent om de hoek zijn…..

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

4 november 2017, Far North route

Vanmorgen al vroeg uit bed. We komen langzaam in het juiste tijdritme.
Als eerste weer terug naar het gebied waar we gisteren waren (Hongi Hika). Hier zijn meerdere watervallen. Alleen zelfs met de juiste GPS-coördinaten zijn ze niet te vinden. Raar, maar we zullen er nog genoeg tegenkomen.
Dan maar door naar onze eindbestemming van vandaag. Cape Reinga. Dit ligt aan het einde van de Ninety Mile Beach Road.
Wederom een prachtige route (SH10 en SH1). Hele dorpen waren uitgelopen om die 2 Nederlanders met hun mobieltje vast te leggen. Ze stonden werkelijk met bosjes langs de kant van de weg.
Toevallig was er vandaag ook een toertocht voor motoren. Die reden voor, naast en achter ons. In best wel grote aantallen.
De geplande camping was vandaag gesloten ivm de toertocht. Dus een stukje verder dan richting een DOC-campground (Staatsbosbeheer). Prachtig aan een baai. Van hier uit is het maar 3 uur lopen naar Cape Reinga. Hebben we dus niet gedaan. Wel hebben we in de baai genoten van de zee met z’n golven.
Op de Tapotupotu campground is behalve een toilet (gat in de grond) en wat water helemaal niks. Zelfs geen telefoonontvangst, laat staan internet. Voor één nachtje vinden we dat prima. Morgen gaan we naar de camping zodat alles weer kan worden opgeladen.

Even een korte samenvatting tot nu toe:
Het weer: Temperatuur is prima, beetje benauwd zelfs.
Regen: Amper de moeite van het noemen waard.
Zon: Nog bijna niet gezien.
Sfeer: wat denk je zelf; kan niet veel beter.
Gebruikte apparatuur: Alles wat we bij ons hebben wordt gebruikt.
Camper: Behalve een minder goed bed verder prima.
Aantal keren aan de verkeerde kant van de weg gestart: 3
Jacqueline: Zorgt tijdig voor koffie en eten.
Peter: Rijdt zoals een goede WAC betaamt die Muts van hem door dit prachtige land.
Lichamelijke inspanning: Op niveau voor onze leeftijd.
Lichamelijke ontspanning: Op niveau voor onze leeftijd.
Voorlopige conclusie: We blijven nog maar even.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

2 november 2017, Waitangi

Gisterenavond na het eten nog even terug naar de “Jannen”. Samen met de vogels, ondergaande zon en de gave golven heerlijk genoten.

We verlaten de camping en rijden richting Bay of Islands. Wat een mooie route hebben we gereden. Dit seizoen, de lente, is net als bij ons een seizoen van een nieuw begin, heel veel bloeiende planten onder andere de Strelitzia en Kniphofia. We riepen dus weer regelmatig: oh kijk daar… en daar…
We blijven genieten van dit mooie land.
De volgende stop was bij Kawiti caves. Helaas mochten we in de grotten geen foto maken maar het was wel bijzonder. Glowworms, heel apart.

Even verder ligt in een klein stadje Kawakawa een bijzonder toilet, The Hundertwasser Toilet, een publieke toilet in een artistieke stijl. Even gaan kijken en weer door naar de camping in Waitangi.
Het weer is nu even wat minder, we zitten lekker te knutselen met website en kokkerellen.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

22 oktober 2017, Longing to return

Hoi allemaal,

Longing to return (Verlangen om terug te keren).

Dat wordt de titel van deze reis.

Ondertussen staat de teller op minder dan 7 dagen. Alle benodigde tickets/vouchers zijn inmiddels binnen. We zijn druk bezig met de voorbereidingen.
Om de open deur in te trappen: “We hebben er meer dan zin in”.

Het volgende log zal in ieder geval niet vanuit thuis worden verstuurd.

Leuk dat we al zoveel vaste volgers hebben!

Tot volgende week. Jacqueline en Peter.

19 april 2017 Amerika 2016 videofilm gereed

Hoi allemaal,

Ja, we hebben er weer de tijd voor genomen. De videofilm van onze reis naar Amerika 2016 (Las Vegas en wijde omgeving) is gereed.
De film duurt ongeveer 40 minuten en je bent bij deze uitgenodigd om hem te komen kijken.
Deze keer niet in de bioscoop, maar “gewoon” bij ons thuis.

Je kunt gelijk van de gelegenheid gebruik maken om je in te schrijven op ons log van de volgende reis Reislog Nieuw Zeeland 2017

Zoals je misschien al weet, hebben we tegenwoordig een eigen website waar al onze verslagen op staan. Zowel van de afgelopen als de toekomstige reizen.
Kijk gerust rond op onze website en de reisverslagen vindt je onder de kop “reislog”

2 februari 2017, Nieuw Zeeland III

Hoi allemaal,

Welkom op je-photo.nl!
Vanaf nu staan onze (reis-)verslagen op onze “eigen” site. Ook die van de vorige reizen. Geen reclame of andere storende factoren, hetgeen het lezen een stuk prettiger maakt. De site is nog “in aanbouw”, maar de basis staat er op.

Trouwens…… Op 24 januari 2017 hebben we weer een reis geboekt!
Waarheen? (Alweer) naar Nieuw Zeeland.
Waarom weer daarheen? Omdat het voor ons gevoel het mooiste en fijnste land is om je vakantie door te brengen. Er zijn heel veel mooie andere plaatsen op de wereld, maar hier voelen we ons “thuis”.

We vertrekken op zondag 29 oktober 2017 om 12:45 vanaf Schiphol.
In die tijd verblijven we in: Onze camper voor de 2017-reis…

Terugkomen doen we ook. Dat gaat gebeuren op zaterdag 16 december 2017.

Als je ons wil volgen kan dat dus weer. Je kunt je al aanmelden

Je inschrijving is pas definitief als je je inschrijvingsmail bevestigd!

.

28 april 2016, Historical Railroad Track

Vandaag onze laatste dag in de camper.
Omdat we niet de hele dag gaan poetsen lopen we vandaag de Historical Railroad Track. Vanaf de camping toch eerst maar naar het beginpunt gereden (3km).
De wandeling is vrij vlak en zal ons via deze route uit laten komen bij de Hoover Dam. In de route zitten 5 tunnels. In de eerste tunnel hoort mijn vrouw al de vleermuizen.
Tijdens de bouw van de dam werd deze rails gebruikt om alle materialen aan te voeren. Inmiddels is de rails verdwenen en wat overgebleven is, is een mooi wandelpad met uitzichten over Lake Mead.

Na zo’n kleine 9(!) km staan we uiteindelijk op de dam. Nog wat foto’s en video gemaakt… en wat gerust… en dan gaan we weer de weg terug (nog een keer bijna 9 km). Vandaag dus een forse tippel.
Dan nog even een laatste avondmaal halen, eten en…. poetsen maar. Jammer dat er nu net een paar forse buien overtrekken.

We moeten de camper zo schoon mogelijk inleveren, en na 4 weken zijn de gebruikerssporen wel zichtbaar ook.
Morgen leveren we de camper in met 4200km toegevoegd aan de teller.

Alles weer in de koffers en we zijn klaar om de laatste dag door te gaan brengen in dat gokparadijs.

27 april, Lake Mead

Vandaag een bewolkte dag maar dat wisten we. De temperatuur is prima, korte broek en t-shirt.
We hadden een route uitgezocht om te rijden en wat te wandelen.
Als je zo’n mooie route rijdt dan zijn we allebei stil en genieten op onze eigen manier van de natuur.

Foto 1 pukkeltje
Foto 2 peter
Foto 3 Jacqueline
Ongeveer 80 km gereden richting Echo Bay. Gewandeld, Redstone walk, was maar een half uurtje.
Foto 4 red rocks
Foto 5 red rocks verticaal
Daarna richting camping Lake Mead en van het zonnetje genoten.
Jacqueline nog even een rondje camping gelopen en natuurlijk effe beppen met wie dan ook. Echt, die Amerikanen zijn heel vriendelijk!
Éen man had zelfs een drinkbakje met suikerwater hangen waar Honey Birds op afkomen! Geweldig toch?
Foto 6 Honeybird
Foto 7 Honeybird
Ook de cactussen staan hier mooi in bloei.
Foto 8 Cactus
Nu wij dit verslag erop zetten begint het te regenen met wat onweer.
We bereiden ons langzaam voor op het einde van de vakantie…

26 april, Hoover Dam van onder!

Vandaag hebben we een boottocht gemaakt.
Meestal vinden wij dit soort tochten verschrikkelijk slaapverwekkend, maar deze leek ons toch wel de moeite waard.
Foto 1 instappen
We hadden verwacht dat we vanaf Willow Beach richting de dam zouden varen…. niet dus! Vanaf de camping in een bus vertrokken en via een weg bij de dam, die alleen dit bedrijf mag rijden, staan we opeens zomaar (nou ja, na de veiligheidschecks) onder de grote brug. Tegen de voet van de Hoover Dam. Volgens de gids ziet slechts 0,0001% van de bezoekers de dam op deze manier. Wat een fenomenaal uitzicht!
Foto 2 Peter met brug op achtergrond
De gids legt de boot tegen de laatste versperring aan en verteld het, echt interessante, verhaal over de dam en de brug.
Daarna gaan we op weg voor de 18 km richting Willow Beach over de Colorado river.
Foto 3 Colorado River
Onderweg verteld de man uitgebreid over de omgeving, maar op een leuke manier en we missen weinig van zijn verhalen. Het water is, door de dam, zeer helder en we genieten van de cactussen en de rest van de natuur.
Foto 4 Groene algen
Leuk dat je tijdens de hele tocht vaart op de grens van de twee staten.
Foto 5 Liggende president
Omdat er mensen zijn die goed opletten spotten we diverse malen een aantal “mountain sheep”.
Foto 6 Mountain sheep
En dan hebben we het nog niet over het weer gehad… Een zeer kalm briesje, temperatuur van zo’n 25 graden, strakblauwe hemel… Sorry!
Foto 7 Cactussen op de rots
Na een uur of 5 bezig te zijn geweest worden we weer afgeleverd op de camping en gaan we, na de was, nog even boodschappen doen in Boulder City. Een sfeervol stadje en wederom zeer mooi aangelegd. Ook eten we hier een hapje (Pizza Hut).

Dan weer terug naar de camping waar we van een bakkie genieten (not really) en de dagelijkse routine doen met het verslag en de foto’s.

Gelukkig hebben we van het thuisfront whatsapp berichten gekregen zodat we ook weten hoe de Koningsnacht is verlopen…

(Zie voor meer foto’s het fotoalbum)

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

25 april, Hoover Dam

Vanmorgen werden we wakker met regen maar dat is nog niet zo erg dan hagel en sneeuw… (zoals bij jullie)

Vandaag hebben we de Hoover Dam op het menu en we waren blij dat het geen hete dag was.

Eerst hebben we op de nieuwe brug gelopen (open sinds 2010).
Halverwege loop je van de ene staat naar de andere….
Daarna door naar de dam zelf.
Het is een ontzagwekkende constructie, maar dat is een open deur.
We hebben de Dam vandaag langs boven gezien en morgen gaan we (gaat het toch gebeuren Anneke) via de Colorado river, vanaf Willow Beach, de Dam van onderen bekijken. Onze eerste excursie.

Zie vooral de foto’s.
(na heel veel geduld is het zelfs gelukt een paar foto’s te plaatsen, ook van eerdere dagen.)

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

24 april, Death Valley naar Lake Mead

Vanuit Death Valley vertokken nadat mijn vrouwtje een vakantieochtendritueeltje heeft afgewerkt. Oftewel mevrouw heeft gezwommen, foto’s gemaakt en mij met rust gelaten…
Om een uur of tien zijn we gaan rijden. Richting Mountain Springs. Hier aangekomen blijkt het helemaal niks te zijn. Geeft niet, even verder is Red Rock Valley. Langs de kant van de weg staan ergens veel auto’s en dat betekent dat er wat te zien kan zijn.
Camper aan de kant en het pad is zo’n 2 km lang, dus te doen. Waar het pad begint is niet helemaal duidelijk, maar we stappen maar wat. Opeens roept Jacqueline me terug. “Hé, hier zit een slang!” Was ik er bijna opgestapt maar inderdaad daar kroop een slang en volgens een “local” blijkt het een ratelslang te zijn. Nou, hebben we die ook weer eens ontmoet.

Verder is in het park geen camping met voorzieningen en we besluiten om buitenom Las Vegas te rijden naar Lake Mead. Dit is het meer dat voeding geeft aan de Hooverdam. We boeken een plaatsje met “lakeview”. Gelijk boeken we een tweede nacht, want van hieruit gaan we de Hooverdam bezoeken en de laatste paar dagen doorbrengen. We hebben nog even.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

23 april, Death Valley

Als we het Nationale Park Death Valley in rijden gaan we eerst naar Dante’ view op 1639 m hoogte. Even frisjes daarboven maar wat een uitzicht! We kijken in een dal waar Badwater Basin op -85,5 m beneden de zeespiegel ligt. Heel bijzonder.
Devil’s Golf Course lezen we op een bord; “ja, die is ook mooi” en we rijden via een gravelweg er naar toe. Het golfterrein van de duivel is bedekt met zoutkristallen en door weer en wind keihard geworden.

Ook Zabriskie Point is een bijzonder, bijna onnatuurlijk landschap.
We hebben zeker geen spijt om dit park te bezoeken. Het is er aardig warm, 32 graden en het is niet eens zomer…

We rijden verder het park in en bezoeken nu Badwater Basin. Alsof iedereen naar de ijsbaan gaat, maar het is allemaal zout. En bloedjeheet.
Peter heeft nog heel even met zijn drone kunnen vliegen omdat er bijna geen wind was en toeristen.

Als laatste stond nog Artist’s Palette. Lest best zullen we maar zeggen, wat was dat een prachtige route!! De bergen waren in vele mooie kleuren. Een paar keer gestopt maar soms kun je niet in film of foto weergeven wat je ziet.

Het is in inmiddels half zeven en het is mooi geweest. We gaan naar de camping Furnace Creek, een groot park met alles erop en eraan. Omdat het een zwoele avond is gaat Jacqueline nog even een half uurtje zwemmen, een verwarmd groot zwembad. Daarna wat eten in de Saloon, “hot wings”.

De plek is zonder stroom maar we hebben een camper…..

Helaas vandaag geen foto’s.
(Foto’s later bijgeplaatst)
Liefs ons.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

22 april, Kingman naar Shoshone

We worden wakker met een zonnetje! Weer een warme dag van 30 graden. We vertrekken rond 10.00 uur richting Death Valley, 340 km.

Onze verhalen zijn misschien niet zo enthousiast als Nieuw Zeeland maar we genieten wel hoor! De natuur is heel indrukwekkend maar het leeft toch wat minder. Er is wel voldoende afwisseling, maar alles is hier groot(s).

De Joshua Tree highway die we rijden doet zijn naam eer aan. Wat veel Joshua Trees, prachtig. Mijn wac moet goed zijn handen aan het stuur houden want de windvlagen zijn hier heel sterk. Dit is jammer want dan kan hij ook niet met de drone vliegen.

Om half twee rijden we het plaatsje Baker binnen maar rijden gelijk Death Valley in. De camping is over 91 km.

Het is niet druk hier op de weg en het landschap wordt steeds mooier. En dan, staan we op de camping, full hook-up. Dat is met stroom, afvoer, water en wifi! Niet te bevatten. Temperatuur 32 graden en veel wind midden in de woestijn.

We lopen een kleine vogelroute zonder één vogeltje gezien te hebben.

Uit een folder zien we plaatjes die heel mooi zijn, niet ver hier vandaan… spannend.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)

21 april, via i-40 en Route 66 naar Kingman

Hallo allemaal,

Vandaag een rij-dagje. Iets meer als 200 km gereden. We rijden ook een klein stukje de historische Route 66. Uiteindelijk komen we in een dorpje Seligman en daar is pas te zien dat je op Route 66 bent.
Op de weg zelf niet. We stoppen even voor wat souvenirs en eten “dead chicken”.

De temperatuur is nu 30 graden en zijn inmiddels gearriveerd in Kingman. Dit is een tussenstop voor de weg naar Death Valley. Besloten om een stuk van dat park te doen en daarna rondom Las Vegas te vertoeven.

(Klik of tik op de foto voor een vergroting)